Ανοιξιάτικα...

Καλοκαιρινά....

Φθινοπωρινά...

Χειμερινά...

Παντός καιρού...

Μυθολογικά...

Τρίτη 18 Ιανουαρίου 2022

μια χούφτα σκέψεις στις ράγες του τραίνου...

Άνοιξα τα παραθυρόφυλλα. Σκοτεινιά... Τί παράξενο να μη μπορώ να γράψω με τα παραθυρόφυλλα σφραγισμένα, κι ας είναι νύχτα πια. Θαρρώ πως θα κοντανασαίνω, πως οι σκέψεις μου θ'αμπαρωθούν κι αυτές ασφυκτικά μες στους τέσσερις τοίχους κι έτσι θα μείνουν ακίνητες, ανίκανες να ζωγραφίσουν εικόνες... Πώς ούτε καν σε μένα δε θα μπορούν να φτάσουν κι ο καμβάς του νου θα ξεμείνει δίχως χρώματα και πινέλα. Ίσως γιατί τις έχω μαθημένες λεύτερες να τραγουδούν καθεμιά το δικό της σκοπό, ίσως, πάλι, γιατί έχουν κείνες μαθημένο το βλέμμα μου να προτιμά να πλανάται έστω και στο σκοτάδι και τ'αγνωστο τ'ουρανού, παρά στη θαλπωρή και την ασφάλεια του μανταλωμένου παραθυρόφυλλου.


Σήμερα, λοιπόν, τις ταξίδεψα στις ράγες του τραίνου. Ένας ήλιος χειμωνιάτικος αναζωογονητικός κι εγώ να περπατώ να φτάσω στο λημέρι μου να μαζέψω μυρωδάτα άγρια χόρτα. Κι εκείνες, εκεί, ν'ακροβατούν στις σκουριασμένες ράγες και σταματημό να μην έχουν! Να σκαρφαλώνουν στα βράχια που περπάταγα παιδί προσπαθώντας να αποφύγω τα ορμητικά νερά του καταρράκτη και να στεναχωριούνται για τα σημερινά παιδιά που δε θα νιώσουν ποτέ τούτη τη συγκίνηση... Να γραπώνουν και να σπρώχνουν γελώντας το γιγάντιο μοχλό που αλλάζει την πορεία της αμαξοστοιχίας και να θέλουν σώνει και καλά να διαλέξουν κατεύθυνση όταν η διαδρομή τούτου του τραίνου έτσι κι αλλιώς δεν αλλάζει...



"... Τα άλογα λοιπόν των θεών και οι ηνίοχοι είναι όλοι καλοί κι από καλή γενιά, ενώ στους άλλους είναι ανακατωμένα. Και πρώτα-πρώτα ο δικός μας αρματηλάτης βαστάει με τα χαλινάρια ένα μονάχα ζυγάρι άλογα, κι απ'τα άλογα αυτά το ένα είναι όμορφο κι ευγενικό κι από καλή γενιά, ενώ το άλλο είναι απ'αντίθετη κι αντίθετο. Έτσι η ηνιόχηση είναι σ'εμάς απ'την ίδια τη μοίρα δύσκολη κι επίπονη..." (Πλάτωνος, "Φαίδρος" 246, απόδοση: Ι.Ν. Θεοδωρακοπούλου)

Ξεκίνησα μ'ένα σακίδιο στον ώμο κι ένα μαχαίρι. Το βουητό του νερού ακουγόταν εκκωφαντικό μετά από τις τόσες βροχές. Τα δάχτυλά μου περονιασμένα από την παγωνιά. Ούτε ένα τσιγάρο για συντροφιά. Τα παράτησα στο αυτοκίνητο, έτσι για να τη σπάσω στο "επιθυμητικό" που συνεχώς ζητάει! Τούτο το σώμα μας που δεν αποκάμει να γυρεύει κάτι: ποτό, φαγητό, τσιγάρο, ανάπαυση, σοκολάτα και κάθε είδους ηδονή και γούστο. Είπα λοιπόν κι εγώ να παλέψω να βαστήξω τα δυό μου άλογα γερά, καθώς θα τό'θελε ο Πλάτωνας ή ακόμη κι ο Μάξιμος της Ορθοδοξίας...

"Τί λοιπόν θα έπρεπε να πει κανείς για αυτούς; Όχι πως υπάρχει μες στην ψυχή τους κάτι που τους προστάζει και κάτι άλλο που τους εμποδίζει να πιουν, και πως αυτό το άλλο είναι διαφορετικό από το πρώτο και το νικά; ... Και μήπως άραγε εκείνο που σ'αυτή την περίσταση εμποδίζει, παρουσιάζεται μέσα στην ψυχή όταν παρουσιάζεται, εξ αφορμής του λογισμού, ενώ εκείνα που την τραβούν και τη σέρνουν είναι αποτελέσματα από τίποτα παθήματα και νοσήματα;... Δε θα ήταν λοιπόν παράλογο να ισχυριστούμε πως είναι δύο και διαφορετικά μεταξύ τους πράγματα αυτά, το ένα που την κάνει να στοχάζεται και το λέμε λογικό και το άλλο που ερωτεύεται και πεινά και διψά και ρίχνεται σαν παραλογιασμένο στις τέτοιες άλλες επιθυμίες, αλόγιστο και επιθυμητικό, σύντροφό της σε κάποιες απολαύσεις και ηδονές... Ας το πάρουμε λοιπόν πια για ορισμένο, πως δύο αυτά τα είδη υπάρχουν μες στην ψυχή' όσον αφορά τώρα το θυμό και τη δύναμη που μας κάνει να θυμώνουμε, να είναι τάχα τρίτο είδος....; [...]" (Πλάτωνος "Πολιτεία" 439c-e, απόδοση: Ιωάννου Γρυπάρη)

 


" Άλλα πάθη είναι σωματικά, άλλα ψυχικά. Και τα μεν σωματικά έχουν την αρχή τους στο σώμα' ενώ τα ψυχικά έχουν την αρχή τους στα εξωτερικά πραγματα. Και τα δύο τα αποκόπτει η αγάπη και η εγκράτεια' η μία τα ψυχικά, η άλλη τα σωματικά. Άλλα πάθη είναι του συναισθηματικού (θυμικού) μέρους της ψυχής και άλλα του επιθυμητικού. Και τα δύο ενεργοποιούνται μέσω των αισθήσεων κι η ενεργοποίηση αυτή συμβαίνει όταν η ψυχή απομακρύνεται από την αγάπη και την εγκράτεια. Τα πάθη του συναισθηματικού μέρους της ψυχής πολεμούνται πιο δύσκολα απ'του επιθυμητικού' γι'αυτό και το φάρμακο για το συναισθηματικό (θυμικό) μέρος δόθηκε από τον Κύριο πιο δυνατό: η εντολή της αγάπης." (Μάξιμου Ομολογητού, "Κεφάλαια περί αγάπης" 64-66, απόδοση: Βασιλείου Μπετσάκου)

 


Είχαν περάσει δυο-τρεις ώρες απ' όταν ξεκίνησα δίχως να το καταλάβω. Γύρω μου ακούγονταν μονάχα τα πτηνά του ουρανού και τα βήματά μου. Το βλέμμα βυθισμένο σε καυκαλήθρες και λαγομούστακα, η μύτη πασαλειμένη με χώμα κι οι πρότινες σκέψεις μου ξεχασμένες κάπου βαθιά μες στη λερωμένη παλάμη μου... Σιγά-σιγά ξύπνησες κι εσύ να μου ζητάς πιεστικά μια τζούρα τσιγαράκι και "τί όμορφα θα ήταν εδωνά να σταθείς να ξαποστάσεις να κάνεις δυο και τρεις ρουφηξιές αγναντεύοντας τη θέα"! Κι έπειτα, καθώς το συλλογίστηκες περισσότερο "κι ένα σφηνάκι τσίπουρο, δε θά'ταν καθόλου άσκημο!" κι ίσως και "λίγη καλή παρέα κι ένας μεζές"... Ανάθεμά σε που με τίποτα δε φχαριστιέσαι άνθρωπε! Κι η τόση ομορφιά του Θεού, δε σού'ναι αρκετή! Κι ύστερα μου λένε να μη ζηλεύω τους αγίους που όλα τούτα τά'χουν μέσα τους ταχτοποιημένα και αποζητούν μονάχα την ευλογία και το έλεος του Θεού... 

Πόσο δρόμο έχω ακόμη...

Πόσα εμπόδια να διαβώ...

 


Κίνησα για το δρόμο της επιστροφής. Με τον νου μου καρφωμένο σε μια τζούρα τσιγάρο και το βλέμμα να αναζητά ακόμη μια διέξοδο διαφυγής! Ο δρόμος της επιστροφής πάντα μακρύτερος... πάντα πιο αργός... Στη μια στροφή ξεπρόβαλλε ο ήλιος κι ο φωτισμένος Παγασητικός, στην επόμενη η άγρια βλάστηση σκίαζε τα πάντα. Κοίταζα την ξερολιθιά που ένωνε τ'αποκομένα βράχια κι έδενε τόσο μαζί τους πού'μοιαζε έργο της ίδιας της πλάσης κι αναρωτιόμουν αν οι παλιοί μερεμετίζαν το περιβάλλον τους τόσο ταπεινά για να μην το προσβάλουν με παράταιρες φανταχτερές πρωτοτυπίες όπως οι συγκαιρινοί μου ή αν η ίδια η πλάση με τον καιρό έχει το χάρισμα ν'αφομοιώνει τόσο ταιριαστά τ'ανθρώπινα καμώματα...


Ώρα να σφαλίσω τα παραθυρόφυλλα. Τούτο το μαραφέτι βογγάει και σταματά και κολλά και ζουζουνίζει ασταμάτητα, τόσο που κοντεύει να σκεπάσει τη βοή της ρεματιάς και κινδυνεύω να στοιχειώσει τα όνειρά μου. Έχω να ξεφυλλίσω και τα λόγια κανά-δυο μακρινών κι αγνώστων φίλων μου που με συντροφεύουν πριν κοιμηθώ, να τα κρατήσω για νανούρισμα.



Εκεί στο βουνό των Κενταύρων, που λέτε, υπάρχουν εδώ και χρόνια, οι ράγες ενός τραίνου. Που μια σωπαίνει, μια μιλά. Αν πλησιάσεις το αυτί στην ανάσα τους, θ'αφουγκραστείς πολλά. Ίσως να βρεις κρυμμένες και τις σκέψεις μου, ίσως και δικά σου μυστικά. Δοκίμασε να ελευθερώσεις την ανάσα σου κι όπως διαβαίνεις, επιτέλους να θυμηθείς τί αποζητούσες και τί αποζητάς. Μοναχά, πρόσεξε, αν συναντήσεις τη σπηλιά του Κενταύρου, φρόντισε τούτη νά'ναι του Χείρωνα....

Καλό ξημέρωμα, γειτόνοι!


16 σχόλια:

  1. Υπέροχο κείμενο. Όμορφη διαδρομή με το μάτι να στέκεται στις λεπτομέρειες, με πνευματικές αναζητήσεις εξαιτίας των μικρών παθών μας και το πιο όμορφο που διάβασα τελευταία: "...Ανάθεμά σε που με τίποτα δε φχαριστιέσαι άνθρωπε! Κι η τόση ομορφιά του Θεού, δε σού'ναι αρκετή! ..."
    Την Καλημέρα μου, Όλγα, με σφαλιστά παράθυρα ακόμα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλησπέρα Βασίλη! Χαρά μου που σε άγγιξε τόσο η διαδρομή μου στις ράγες... Είναι αλήθεια πως με προβληματίζουν καιρό τώρα τα μικρά μας πάθη, που τόσο επίμονα μας ελέγχουν. Κι ίσως μας στερούν από μεγαλύτερες χαρές...

      Διαγραφή
  2. Τι όμορφη βόλτα!! Ο Μουντζουρης που κοιμάται? Αγρια χορταράκια, τέλεια σαλατίτσα. Δυστυχώς Ολγα μου, ο άνθρωπος με τα πάθη του, δεν φχαριστιέται την τόση ομορφιά που απλόχερα έχει δίπλα του.Θέλει πολύ αγώνα και δρόμο να φτάσουμε να ξεπεράσουμε τα πάθη μας και μόνο τότε να καταλάβουμε το μεγαλείο της απλότητας.Καλημέρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τέλεια τα χορταράκια, Χελωνίτσα μου! Και σαλάτα και τσιγαριστά. Εδώ τα συνηθίζουμε και τσιγαριστά με χόρτα, ιδιαίτερα τα αρωματικά (βλ. εδώ: https://firikia.blogspot.com/2011/01/blog-post_26.html). Είναι πεντανόστιμα!
      Μα πόση ομορφιά αφήνουμε "ανέγγιχτη"... Ναι κι εγώ πιστεύω στο μεγαλείο της απλότητας! Να είσαι καλά!

      Διαγραφή
  3. Οι ράγες του τρένου σου έφεραν τόση έμπνευση!! Και λυρικότητα ασταμάτητη σαν τα νερά του καταρράκτη που ακούγονταν ως εδώ. Μ'αρέσει ο λόγος σου γι αυτό μη σφαλίζεις παράθυρα. Καλύτερα οι σκέψεις να πετούν στη σκοτεινιά από το να ναι αμπαρωμένες. Τίποτε δεν ευχαριστεί τον άνθρωπο...πόσο σοφό.
    Μ'αρέσουν οι φωτογραφίες σου. Πάντα έβγαζες όμορφες φωτογραφίες. Κι αυτή η ξερολιθιά, επειδή έγινε με υλικά της φύσης ενσωματώθηκε τι όμορφα! Τα ανθρώπινα δημιουργήματα με σύγχρονα υλικά είναι τόσο άγαρμπα κι ας είναι πιο γερά.
    Νόστιμα τα χόρτα;
    Καλημέρα Όλγα μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γενικά, τούτες τις μέρες έχω έμπνευση και διάθεση να γράψω, Άννα μου! Ίσως επειδή είμαι σε πιο χαλαρούς ρυθμούς, γιατί πριν τις γιορτές δεν είχα χρόνο να ανασάνω!
      Πάλι καλά που βγήκαν συμπαθητικές οι φωτογραφίες, γιατί είχα μόνο το κινητό μαζί μου κι όχι τη μηχανή. Μ'αρέσει πολύ η φωτογραφία... φαίνεται εξάλλου!
      Ναι, συμφωνώ πως έγινε με υλικά της φύσης. Αλλά, μην νομίζεις. Και τώρα συχνά χρησιμοποιούν εδώ υλικά της φύσης, αλλά το αποτέλεσμα δεν είναι το ίδιο. Καλύπτουν το τσιμέντο με πλάκες Πηλίου λειασμένες και γυαλιστερές και το αποτέλεσμα είναι τόσο ψεύτικο στα μάτια μου που σιγουρα θα προτιμούσα το μπετό ασβεστωμένο. Σηκώνει μεγάλη συζήτηση το θέμα αυτό. Δεν είναι μονάχα τα υλικά, είναι κι ο τρόπος, η οπτική, το μεράκι... Ακόμη και για το "πιο γερά" αμφιβάλλω. Κι αυτό έχει να κάνει με πολλά...
      Υπέροχα τα χόρτα!
      Καλό σου βράδυ, Άννα μου!

      Διαγραφή
  4. Ένα υπέροχο κείμενο για το χρόνο που ξεγλιστρά τόσο γρήγορα, το μίτο που κρατάς απ’ τα μικράτα σου και σ’ οδηγεί στα φεγγερά μονοπάτια της ψυχής και της μνήμης, την ζεστασιά της οικειότητας με τα γκρεμνά, τα ξέφωτα, την ηχώ των βημάτων, ότι άψυχο ή ζωντανό ξετυλίγεται μπροστά σου για να θυμίζει το πέρασμα ανάμεσα στην ομορφιά και τη μνήμη εκείνων που εσίγησαν.
    Ναι Όλγα μου, αυτήν την ψυχική ανάταση, αυτό το σκίρτημα της καρδιάς δεν τη βίωσαν τα νιάτα. Τι κρίμα!
    Άραγε πόσοι από μας (τη δική μας γενιά ) κρατάνε ακόμα, σ’ έναν κόσμο που καταρρέει και φθείρεται. Πόσο λυπάμαι για την μοναξιά των πόλεων. Κι όταν με πιάνει η νοσταλγία κρυφοκοιτάζω το παρελθόν και παίρνω το τρένο με το βαγόνι του χρόνου. Ευτυχώς!
    Να είσαι καλά Όλγα μου!
    Καλό σου βράδυ γειτόνισσα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μ'αρέσει που το κείμενο σε ενέπνευσε για λογοτεχνικό σχόλιο, Αννίκα μου!
      Πραγματικά, τα λυπάμαι τα σημερινά παιδιά. Ακόμη και στο χωριό η πλειονότητά τους ξημεροβραδιάζεται στα τάμπλετ και τα κινητά. Ούτε αναμνήσεις δε θα τους μείνουν από τα παιδικά τους χρόνια... Τώρα δε με τον κορωνοϊο το τερμάτισαν. Αμπαρωμένα μέσα! Κι όταν βλέπω πεντάχρονα με τη μάσκα στα καλντερίμια, στην ερημιά... τρελαίνομαι! Κρίμα, πολύ κρίμα...
      Δεν ξέρω τί θ'απογίνει, Αννίκα μου... Υποθέτω πως πάντα μένει κάποια "μαγιά". Αλλά το μέλλον φαντάζει δυσοίωνο... Εγώ, το ομολογώ, σε πόλη δε θα άντεχα. Να είσαι καλά και να "κρατάς" γερά, Αννίκα μου! Καλό ξημέρωμα..

      Διαγραφή
  5. Όταν αλήθεια βλέπω στη γη ξεχασμένες απ' το χρόνο ράγες τραίνου, νιώθω παράξενα. Μια πολύ δυνατή νοσταλγία και μια έντονη συναισθηματική φόρτιση βαραίνει επάνω μου Όλγα. Ένας ολάκερος κόσμος έχει περάσει και διαβεί πάνω από αυτές τις γραμμές.
    Και χαίρομαι Όλγα, που αυτές οι όμορφες εικόνες σου, ενέπνευσαν μια σειρά σκέψεις και διαδρομές.
    Μία προς μία μιλάνε στην ψυχή μας. Φυλακίζουν την ιστορία του τραίνου, την ίδια την ανθρώπινη ζωή.
    Ευχαριστούμε για όλο αυτό Όλγα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γραμμές και διαδρομές... Ναι, οι ράγες του τραίνου "φυλακίζουν" μνήμες, αλλά, παράλληλα, συνεχίζουν να καθορίζουν διαδρομές... Έχουν ενδιαφέρον πάντως!
      Καλό σου βράδυ, Γιάννη.

      Διαγραφή
  6. Αχ Όλγα μου πόσο σε ζηλεύω να ξέρεις, με την καλή έννοια όμως που έχεις την τύχη να ζεις σε εκεί που ζεις, να λασπώνεις τα χέρια σου μαζεύοντας χορταράκια, να απλώνεις την ματιά σου και να γεμίζει πράσινο και εκεί ανάμεσα στις λησμονημένες και μοναχικές ράγες του τρένου να προσπαθείς αμι τι άλλο να δαμάσεις τα πάθη σου σαν άνθρωπος.
    Ακόμα και αν δεν τα καταφέρνεις έχεις τόση ομορφιά γύρω σου, που σε αποζημιώνει να στερηθείς κάποια!!
    Σκέψου εμας παιδιά της πόλης χωρίς χωριό, (και ας μένω σε επαρχία) μια μικρή πόλη είναι χωρίς ανάσες γεμάτες οξυγόνο...πόσο στερημένοι είμαστε!!
    Ευλογία Θεού έχεις Ολγα μου απόλαυσε την με τα πάθη μας ή χωρίς αυτά, επιλογές μας πάντα είναι !!
    Να έχεις μια όμορφη και ευλογημένη χρονιά με υγεία και ομορφιά γύρω σου!!
    Καλό σου ξημερωμα!! 🌙φιλιαααα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλησπέρα Σμαραγδούλα μου! Μα να είσαι στην Κρήτη και μακριά από την ύπαιθρο;! Προτείνω να πάρεις τα βουνά! Εγώ το ομολογώ, μακριά από τη φύση δεν αντέχω! Για αυτό κι εγκατέλειψα νωρίς το κλεινον άστυ. Ίσως κι η μόνη σωστή επιλογή μου!!!
      Να είσαι καλά, καλή χρονιά εύχομαι κι εγώ με υγεία κι ο,τι αγαπάς! Καληνύχτα!

      Διαγραφή
  7. Σε απόλαυσα με τσάι ζεστό που μέσα είχε κατεψυγμένες φράουλες... Η γεύση που έδωσαν στο τσαγάκι μου, τι να σου λέω!
    Χορτόπιτα θα ήθελα εγώ αλλά ας μην το κάνουμε θέμα χαχαχα
    Τι λέγαμε, α ναι, το απλό είναι και το πιο ζόρικο.
    Τι άλλο λέγαμε α ναι ... τίποτε άλλο γιατί αυτό τον καιρό είπαμε είσαι απολαυστική :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πλιζζζ μη μου λες για χορτόπιτα, γιατί χορτόπιτα ονειρευόμουν και τελικά δεν μου έκατσε να φτιάξω!!!
      Τσάι με κατεψυγμένες φράουλες! Ωωω!! Σε τσίπουρο βγαίνει;;; Αυτό θα με ενδιέφερε!!!
      Απολαυστική,ε;! Είμαι ορεξατη νομίζω! Μην το παίρνεις και τοις μετρητοίς, μάλλον αντίδραση είναι σε όλα που συμβαίνουν και νιώθω να με πνίγουν!
      Φιλιά!

      Διαγραφή
  8. Δεν ειχα την ευλογια να ειμαι απο τα μερη σας. Ομως τ αγαπησα τοσο κ περναω πολυ καιρο στο θεικο βουνο.Σας βρηκα τυχαια κ με συντροφευετε γλυκα κ ονειροπολα οταν δεν μπορω να βρισκομαι εκει. Φαρμακο για τη ψυχη κ χαμογελο στα χειλη!
    ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ! Καλη χρονια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εγώ ευχαριστώ θερμά για τα καλά σου λόγια!!! Και ειλικρινά χαίρομαι πάρα πολύ αν μπορούν κάποιες αναρτήσεις μου να χαρίζουν χαμόγελα! Χρόνια πολλά κι ευλογημένα! Καλή χρονιά!!!

      Διαγραφή