Ανοιξιάτικα...

Καλοκαιρινά....

Φθινοπωρινά...

Χειμερινά...

Παντός καιρού...

Μυθολογικά...

Τρίτη 26 Μαΐου 2020

Αμαρυλλίς!



"Γω τραγουδώ τον έρωτα για την Αμαρυλλίδα*
[...]
Χαριτωμένη αγάπη μου, γλυκιά μου Αμαρυλλίδα,
γιατί στο φέγγος της σπηλιάς δεν φάνηκες, δεν ήρθες
και μένανε το φίλο σου, αυτόν που σ'αγαπάει, 
δεν με καλείς σαν πρότερα για νά'ρθω στη σπηλιά σου;
Θαρρώ πως με οχτρεύεσαι, τώρα θαρρώ πως κρίνεις
που έχω μύτη κυρτωτή και γένι σαν του τράγου'
αν έτσι με θωρείς εσύ θα κρεμαστώ στον πεύκο.
Έλα, καλή, και σού'φερα τα δέκα πρώτα μήλα,
θα ξαναπάω αύριο για να σου φέρω κι άλλα, 
βγες ρίξε μόνο μια ματιά να δεις πως υποφέρω.
Ω, να γινόμουν μέλισσα, το βουητό της νά'χα
και νά'μπαινα απ'τον κισσό και την πυκνή τη φτέρη
μες στη σπηλιά που κρύφτηκες και δεν σε είδα μέρες.


Τώρα γνώρισα τον Έρωτα, θεός σκληρός που είναι'
εβύζαξε απ'τους μαστούς της λιονταρίνας γάλα
μες στους δρυμούς που η μάνα του τον έθρεψε για χρόνια,
αυτός με καίει, με πονεί, τα κόκκαλα σουβλίζει.
Τον πόθο μέσα μου έσπειρες και δεν λυπάσαι τώρα,
ω μαυροφρύδα κοπελιά, αγκάλιασέ με λίγο,
έλα κοντά σε μένανε, γλυκά να σε φιλήσω. [...]


[...] Πονώ πολύ στην κεφαλή μα σένα δε σε μέλει.
Θα πάψω πια να τραγουδώ και χάμω θα ξαπλώσω, 
κι ας έρθουν λύκοι άγριοι να με κατασπαράξουν.
Ο θάνατός μου να γενεί, μέλι να σε γλυκάνει."
(Θεοκρίτου Ειδύλλια, "Κώμος", απόδοση: Ν. Νικολάου, εκδόσεις: Κάκτου)

[* Υπόθεση: Ένας γιδοβοσκός άφησε το κοπάδι του στην επίβλεψη του Τίτυρου, ενός βοσκόπουλου, και εκείνος παίζει τη φλογέρα του και τραγουδάει τον έρωτά του για τη βοσκοπούλα Αμαρυλλίδα, προσπαθώντας να τη συγκινήσει και να την πείσει να δεχτεί την αγάπη του. Η Αμαρυλλίς όμως δεν ανταποκρίνεται στο κάλεσμά του....]


Αμαρυλλίς, εκ του "αμαρύσσω"= λάμπω, στίλβω, αστράπτω, πβ. Ησιόδου (Θεογονία 287): "πῦρ ἀμαρύσσει ἐξ ὄσσων" ... ("Μέγα Λεξικόν όλης της Ελληνικής Γλώσσης", Δ. Δημητράκου)

Ο Π.Γ. Γεννάδιος σημειώνει στο "Φυτολογικόν Λεξικόν" του:
"Αμαρυλλίς (Amaryllis, τάξις Αμαρυλλιδωδών): περιλαμβάνει φυτά βολβόριζα, κοσμητικά' οι βολβοί των τοξικοί. Με τον οπόν του βολβού της Αμαρυλλίδος, της Διστίχου (A. Disticha) οι ιθαγενείς της Ν. Αφρικής δηλητηριάζουσι τα αγχέμαχα όπλα των. Λίαν κοσμητικόν είδος είναι η Αμαρυλλίς η Ευθάλεια (A. Beladona) ιθαγενές των Αντιλλών απαντών θεραπευόμενον υπό πολλάς διαφοράς, ως και Αμαρυλλίς η Καλλίστη (A. Sprekelia Formosissima), ιθαγενές του Μεξικού. / Αμαρυλλίς είναι το όνομα ποιμενίδος παρά Θεοκρίτω." 
Στην τάξη των Αμαρυλλιδωδών κατατάσσει και το Ιππέαστρον (Ippeastrum, τάξις Αμαρυλλιδωδών): Περιλαμβάνει υπέρ τα 50 είδη' φυτά βολβόριζα, λίαν κοσμητικά. [...] Μεταξύ των οποίων και το Ιππέαστρον το της Βασιλίσσης (Amaryllis Reginae)...

Σύμφωνα, πάλι, με το "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" (που περιλαμβάνει αναφορά και στο νεότερο ομώνυμο διήγημα του Δροσίνη) :


Όπως και νά'χει, πρόκειται για ένα πανέμορφο λουλούδι που φιλοξενώ και στη δική μου αυλή, εδώ και μερικά χρόνια, δωρεά ενός γείτονα που αραίωνε τις ασφυκτικά γεμάτες από βολβούς γλάστρες του. Από την πρώτη στιγμή που άνθισε και μου χαμογέλασε το ερωτεύτηκα! Πόσο μάλιστα εκείνον τον περισσευάμενο βολβό, τον στριμωγμένο μέσα σ'ένα μικρό μπογιατισμένο κονσερβοκούτι που δε δίστασε να μου χαρίσει τόσα άνθη στο παραθύρι μου:


Πάντα μ'εντυπωσιάζει με πόση λαχτάρα πολλαπλασιάζονται οι βολβοί τούτων μα κι άλλων πανέμορφων λουλουδιών, κάτω απ'το χώμα... πως γεννοβολούν "στα κρυφά" ολάκερη οικογένεια αγκαλιασμένη σφιχτά μέσα στη γη για να προβάλουν την επόμενη χρονιά ακόμη περισσότερα άνθη κάτω απ' την ανοιξιάτικη ματιά του ηλίου...


Πόση ομορφιά γεννιέται σαν ανταμώσει το βλέμμα του ήλιου με το δάκρυ τ'ουρανού... Πόση ομορφιά γεννάει τούτο το χάδι του Θεού... 

4 σχόλια:

  1. Υπέροχο λουλούδι, αρχοντικό, χορταστικό στο μάτι!!
    Τον μύθο του δεν τον ήξερα.
    Το ίδιο εντυπωσιακό είναι το δηλητήριο στον χυμό του. Με πόση ομορφιά παγιδεύει ο θάνατος!
    Να είσαι καλά Όλγα μου για την νότα δροσιάς που μου χάρισες.
    Καλό απόγευμα και πολλά φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αρχοντικό και χορταστικό, όπως ακριβώς το λες, Μαρία μου!
      Χμμμμ... με βάζεις σε "φιλοσοφικούς" συνειρμούς!!! Ένας δηλητηριώδης βολβός χωμένος μέσα στη γη είναι που γεννά ένα πανέμορφο λουλούδι! Κι όμως νομίζω πως το δηλητήριό του προστατεύει τη ζωή, προστατεύει την ομορφιά! Προστατεύει την ίδια την ύπαρξή του, καθώς, πολύ πιθανόν, να εμποδίζει τρωκτικά, σκουλήκια κι έντομα (ακόμη κι ανθρωπους!), να ροκανισουν ως έδεσμα τον ίδιο τον βολβο, με αποτέλεσμα την επόμενη άνοιξη να μη δουν το φως του ηλιου τα ανθη του. Τώρα, αν άνθρωποι το όπλο που τού'δωσε η φύση το οικειοποιηθηκαν, άλλη ιστορία....
      Να'σαι καλά Μαρία μου, χάρηκα για το πέρασμά σου! Φιλιά!

      Διαγραφή
  2. Έχω δει μόνο αυτές που υπερισχύει το άσπρο, αλλά τώρα βλέπω ότι υπάρχουν κι αυτές που έχουν πιο πολύ το κόκκινο.
    Εννοείται ότι δεν ήξερα την ιστορία, αλλά μου άρεσε που τη διάβασα.

    Και με έπιασε και μια νοσταλγία τώρα που είδα τη σχετική φωτογραφία, γιατί ο μπαμπάς μου, μου άφησε κληρονομιά το Λεξικό του Ηλίου (μαζί με όλους τους τόμους της εγκυκλοπαίδειας).

    Στο μεταξύ, είναι πολύ ωραίο λουλούδι και ίσως θα έπρεπε να σκεφτώ σοβαρά να βάλω γλάστρες με λουλούδια στο μπαλκόνι μου κι όχι να έχω μόνο κάκτους...

    Καλό βράδυ Όλγα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλώς την!
      Εμ κι εσύ με τους κακτους! Έλεος! Τόση ομορφιά υπάρχει, με τους κακτους κολλησες;! Ξεκίνα λοιπόν με βολβοειδη, που ανθίζουν για περιορισμενο χρονικό διάστημα, να μη σκαν απο ζήλια όλο τον χρόνο οι κακτοι σου, παρά για λίγες μερες!!!!!
      Ναι, είναι εντυπωσιακοτατες οι κόκκινες, εγώ δυστυχώς δεν είχα αρκετές φωτογραφίες!
      Ιστορικό το λεξικό του Ηλίου...
      Καλό βράδυ Αρτιστα μου!!

      Διαγραφή