γι' αυτό και ...

κυκλάμινα στα καμένα..

Καθώς οδηγούσα και χίλιες μύριες σκέψεις τριβελίζαν στο νου μου, καρφώθηκε η σκέψη μου σε μια εικόνα... κάτι κυκλάμινα, θαρρείς βαμμένα με έντονο ρουζ, να ξεφυτρώνουν σε μια καμένη γη... Σκάλιζα να βρω τη χρονολογία -θά'χαν περάσει δέκα χρόνια; Μέσα έπεσα.. Αυτή η εικόνα, που είχα συναντήσει τότε, πάλι οδηγώντας, κι είχα βιαστικά αποθανατίσει με τη μηχανή, ως δύναμη πίστης στην ελπίδα, ως δύναμη ζωής, μ'ακολουθούσε χρόνια τώρα και που και που ξεπρόβαλλε πεισματικά από κάπου να γαντζωθεί στους ακατάσχετους συνειρμούς μου. Ένα φθινοπωρινό τοπίο απελπισίας, ντυμένο στα πένθιμα, μαύρη γη σαβανωμένη με φαιά σεντόνια, κι όμως, αν παρατηρούσες, μικρές ροδομάγουλες γωνιές, μικρές αγκαλιές από κοντυλογραμμένα ανθάκια, μικρές πινελιές του Γεννήτορα, ξεφυτρώναν τολμηρά εδώ κι εκεί.

Μες στη χαλασιά, μες στο καρβούνιασμα, η μάνα γη προφύλαξε το βολβό, προφύλαξε το γόνο της, προφύλαξε τη φύτρα. Να τι μας μένει να προφυλάξουμε, λοιπόν.. εκείνο το μικρό σποράκι που θα δώσει ξανά τη ζωή, τη γενεσιουργό δύναμη, την ελπίδα, την ανάσταση.. Μες σ'ένα τοπίο καμένο, βομβαρδισμένο, εικονικά νεκρό... Να διαφυλάξουμε ό,τι πολύτιμο μας έχει απομείνει...

(Ομήρου "Ιλιάς" Σ, απόδοση: Κ.Δούκας)

Το πρώτο ηλιοβασίλεμα...

.. της χρονιάς..



Παρόλα τα χάλια μου (με χτύπησε ο ιός με την αλλαγή του χρόνου!) και την απίστευτη παγωνιά, πρώτη μέρα του χρόνου σουλατσάρισα στο χωριό, παρέα με κάτι φίλους που είχαμε από πιτσιρίκια να ειδωθούμε και μας αναζήτησαν με αφορμή την εξόρμησή τους στο βουνό των Κενταύρων. Μετά την νυχτερινή μου περιπέτεια στα καλντερίμια-παγοδρόμια - ακόμα απορώ πως δεν τσακίστηκα, καθώς το χιόνι είχε μετατραπεί σε γυαλί, η κατηφόρα για το σπίτι μου σε τσουλήθρα (την οποία και τίμησα δεόντως!) και εγώ σε γιγάντιο παγάκι - έκανα μια νέα απόπειρα εξόδου με σύμμαχο τις ακτίνες του βασιλιά ηλίου, που απαλύνανε λιγάκι το κρυσταλλωμένο τοπίο.



Καθώς επέστρεφα στο σπιτικό μου κι ο ήλιος αποχωρούσε προς τα ιερά του δώματα, ενώ ο αγέρας τσουχτερός πάγωνε το κορμί και πλημμύριζε τα σωθικά μου, το βλέμμα μου χάθηκε στα χρώματα τ' ουρανού... Το πρώτο ηλιοβασίλεμα της χρονιάς, πανέμορφο, λαμπρό, μεγαλειώδες, ζωγράφιζε με ζεστές πινελιές το χειμειρινό τοπίο κι απλωνόταν σαν αγκαλιά τ'ουρανού πάνω απ'τον σκοτεινιασμένο Παγασητικό..



Καινούρια χρονιά ξεκίνησε, χωρίς, δυστυχώς, τους καλύτερους οιωνούς να συνοδεύουν την έναρξή της.. Μα εγώ θέλω να κρατήσω στη μνήμη μου τούτες τις πορτοκαλοκόκκινες ανταύγειες, τούτη την ομορφιά, τούτο το αξεπέραστο μεγαλείο της πλάσης που φιλοξενεί τη σύντομη ύπαρξή μας (πόσο καλό θά'τανε να μην το ξεχνούσαμε αυτό..), τούτη την ελπίδα...

Χαρισμένο σ'όλους σας, με τις θερμότερες ευχές μου...

καλοκαιρινές διαδρομές...

Σήκωσε βοριαδάκι δυνατό σήμερα.. Δεν είναι για Αιγαίο μεριά... Στον Παγασητικό θα καταλήξω.. Το Αιγαίο το επισκέφτηκα προχθές.. την αγαπημένη μου μικρή παραλία.. μια αγκαλιά γαλάζια θάλασσα και μεγάλα ασημιά βότσαλα να λαμπυρίζουν ήλιο.. και ήταν σαν να είχε μεταμορφωθεί από την περσινή χρονιά.. σε εντυπωσιακό βαθμό..

Κι η διαδρομή άλλαξε εικόνες.. Ακριβώς ένα χρόνο πριν το οργιαστικό πράσινο κυριαρχούσε, αγκάλιαζε το βλέμμα, αγκάλιαζε τον ουρανό. Ύστερα ήρθαν οι φωτιές.. ο εφιάλτης.. και το μόνο χρώμα που ξέμεινε ήταν το μαύρο.. τόσο μαύρο, τόσο πνιγηρό, που κι ο ουρανός σαν να χάθηκε, σα να χρωματίστηκε γκρίζος από το άρωμα της καπνιάς και του θανάτου.. Χιλιάδες στρέμματα, ατελείωτες εκτάσεις και διαδρομές χαροπάλεψαν.. ένα, απίστευτου μεγέθους, τμήμα του βουνού των θρυλικών Κενταύρων, ντύθηκε στα μαύρα.. μια ανυπολόγιστη καταστροφή.. Και, δυστυχώς, ο εφιάλτης δε σταμάτησε.. συνεχίστηκε όλο το καλοκαίρι, καταβροχθίζοντας με μανία τη ζωή και την ελπίδα του τόπου μας, της Ελλάδας μας..

Σχεδόν ένα χρόνο μετά, η μάνα φύση μας χαρίζει ξανά τη ζωή και την ελπίδα.. τη ζωή και την ελπίδα που εμείς, οι άνθρωποι, αποζητάμε, αλλά και με τις ενέργειές μας ή την αδιαφορία μας, πληγώνουμε.. Στο μαύρο τοπίο ξεφυτρώσαν πολύχρωμα αγριολούλουδα, πλάι στους κατακαμμένους κορμούς πετάχτηκαν καινούρια βλαστάρια, κάποια μπαρουτοκαπνισμένα ξεραμένα δεντράκια, που γλίτωσαν εκ θαύματος την ολική καταστροφή, πλημμύρισαν πράσινα τρυφερά φυλλώματα.. τουλάχιστον σε τούτη τη διαδρομή για τη μικρή παραλία, σε τούτη τη διαδρομή που, ευτυχώς, η φωτιά δεν την είχε επισκεφτεί και τις προηγούμενες χρονιές - όπως τραγικά συνέβει σε άλλες γειτονικές της- ώστε να κινδυνέψει να στειρώσει για καιρό τα χώματά της..

Μπήκε το καλοκαίρι για τα καλά, κι όσο κι αν είμαι παιδί του, κι όσο κι αν το λατρεύω, κι όσο κι αν προσκυνώ τον ήλιο του και ξαναβαφτίζομαι στα νερά της δροσερής του θάλασσας, η αγωνία με βασανίζει.. οι μνήμες ξυπνούν και μια προσευχή σιγομουρμουρίζουν ασυναίσθητα τα χείλη μου..

Τουλάχιστον φέτος να είμαστε σε μεγαλύτερη ετοιμότητα.. όλοι μας.. και οι αρμόδιοι φορείς, αλλά και κάθε πολίτης, κάθε Έλληνας που αγαπάει τον τόπο του, κάθε άνθρωπος που αγαπάει την πλάση.. Λίγο παραπάνω επαγρύπνηση και συμμετοχή, λίγο λιγότερη επανάπαυση και αδιαφορία..

Καλή Ανάσταση... και λίγη αγάπη στην ψυχή μας..

Καλή Ανάσταση...

Κι ας κοιτάξουμε λιγάκι των παιδιών (κι όχι μόνο) τα μάτια, των παιδιών την ψυχή.. εκείνων των παιδιών που βρίσκονται δίπλα μας.. κι είναι τόσο μόνα, τόσο ξένα... πίσω από χιλιοφορτωμένες πανάκριβες λαμπάδες ή κρυμμένα σε μια γωνιά στο σκοτάδι... Ας κοιτάξουμε λιγάκι τον άνθρωπο, τον όποιο άνθρωπο, δίπλα μας...

Στεναχωρέθηκα σήμερα πολύ... Δεν έχει σημασία για ποιο παιδί.. σημασία έχει πως υπάρχει έστω κι ένα τέτοιο παιδί.. Και δεν είναι ένα... είναι τόσα, μα τόσα πολλά... άλλα που φαίνονται με την πρώτη ματιά... άλλα που δεν τα βλέπουμε κι ας τα βρίσκουμε μπροστά μας...γιατί τα μάτια της ψυχής είναι κλειστά, τα βλέμματα προσπερνούν αδιάφορα και βιαστικά, απασχολημένα διαρκώς με άλλα που -είναι δυνατόν;- θεωρούμε πιο σημαντικά ...

Καλή Ανάσταση κι ας είναι έτσι λιγουλάκι πιο ουσιαστική για όλους μας... πέρα από θρησκείες, πίστη ή ιδεολογίες... Ας μπορούσε νά'ταν μια ευκαιρία να αναστήσουμε τη δικιά μας ψυχή, τη δικιά μας συνείδηση που οι γρήγοροι ρυθμοί ή κάποιοι ανούσιοι μηχανισμοί αυτοάμυνας του "εγώ" μας, έχουνε ρήξει σε λήθαργο.. Μια ευκαιρία να εστιάσουμε στην ουσία της ζωής... της δικής μας της ζωής αλλά και της ζωής της ίδιας της φύσης και τον πλασμάτων γύρω μας...  Είναι όλα αλληλένδετα... δεν ξεχωρίζει η λιλιπούτεια υπαρξή μας από το σύμπαν γύρω μας... ούτε επιβιώνει αυτόνομα.. ας κοιτάξουμε λίγο τριγύρω, ας νοιαστούμε λίγο παραπάνω... κάτι γίνεται εκεί, κι εμείς κοιμόμαστε.. ένα λουλούδι ανθίζει κι ένα παιδί κλαίει σε μια γωνιά... κι εμείς πασχίζουμε να αγοράσουμε καινούριο κινητό ή να μη χάσουμε το σίριαλ στην τηλεόραση.. και χάνουμε την ίδια τη ζωή..

Καλή Ανάσταση σε όλους.. Εύχομαι χρόνια πολλά και καλά σε όλους.. μα, θα μου επιτρέψετε, ιδιαίτερα σε κείνους που βιώνουν τη μοναξιά και τον πόνο... την αγάπη μου...

Tags: Απρίλιος, Ανάσταση, πασχαλινά, αγάπη, ελπίδα, θρησκεία, προσωπικά, σκέψεις

λιλιπούτειοι προάγγελοι της άνοιξης

αφιερωμένο σε κάποια πεταλούδα ψυχή που τόσο τα αγαπάει...

Έχω μια ιδαίτερη αγάπη για τα αγριολούλουδα... Τα αγριολούλουδα που κάθε χρονιά καλωσορίζουν την άνοιξη, που αρχίζουν να ξεπροβάλουν δειλά-δειλά καθώς μας αποχαιρετά ο χειμώνας, λιλιπούτεια και κοντυλογραμμένα, εύθραυστα, αέρινα αλλά και δυναμικά... Μικρές ζωγραφιές του Θεού, προάγγελοι της πιο γλυκιάς εποχής που η πλάση όλη λουλουδίζει και στολίζεται υμνώντας την ομορφιά της ζωής... Μικροσκοπικά και τόσο ντελικάτα φυτρώνουν σε κάθε γωνιά του τόπου μας ' σε αφιλόξενα βράχια, σε ξερά και διψασμένα χώματα όσο και σε τοπία εύφορα και καταπράσινα.. Με κίνδυνο να τσαλαπατηθούν από ανθρώπους, ζώα και μηχανήματα, με τον αγέρα να μαστιγώνει τα αραχνοϋφαντα πέταλά τους, με την παγωνιά, τη βροχή ή την ξηρασία να ταλαιπωρούν το ευαίσθητο κορμάκι τους και τα άπληστα χέρια των περαστικών να το ξεπατώνουν από τη μάνα γη μέχρι να το δουν να σβήνει μαραμένο στις παλάμες τους, εκείνα επιμένουν να ξαναγεννιούνται, να ξεφυτρώνουν και να μας χαμογελούν χρωματίζοντας το βλέμμα και την ψυχή μας..


Σε όσους, βέβαια, δεν προσπερνούμε με μάτια κλειστά...

αγριολούλουδα...

στη Φωτεινούλα μου...

Κι όμως, παρόλη την παγωνιά, παρόλο το χειμωνιάτικο τοπίο, σιγά-σιγά ξεπρόβαλαν.. δειλά, μουδιασμένα, αλλά αποφασιστικά... να χρωματίσουν με τις αποχρώσεις τους την πλάση, να προλογίσουν με την παρουσία τους τον ερχομό μιας άνοιξης..

Μπορεί οι αρνητικές θερμοκρασίες να τσουρούφλισαν τα ευαίσθητα πέταλά τους, μπορεί ο παγωμένος βοριάς να μαστίγωσε τα τρυφερά μπουμπούκια τους, όμως εκείνα περήφανα αντιστέκονται, δυναμικά ξεδιπλώνουν τη λεπτεπίλεπτη καρδιά τους, επιβιώνουν και συνεχίζουν να υμνούν με τη διακριτική παρουσία τους την ομορφιά της πλάσης... την ομορφιά της ψυχής... να μας χαρίζουν την άνοιξη..

Όσο υπάρχουν αγριολούλουδα, η άνοιξη πάντα θα ακολουθεί το χειμώνα...

για μια Καλή Χρονιά

Και τί να γράψω μια μέρα σαν κι αυτήν; Η τελευταία μέρα του 2007 λοιπόν... Πάει κι αυτή χρονιά... Καταρχήν να ευχηθώ να πάρει μαζί τις όλα τα στραβά και τα άσκημα, όλο τον πόνο και τη δυστυχία - κι ας μη με ακούει κανείς, εγώ το εύχομαι, με όλη μου την ψυχή πραγματικά- και ο επόμενος χρόνος να κυλήσει πιο ομαλά, πιο ελπιδοφόρα, πιο χαμογελαστά για όλον τον κόσμο...
Μ'όση ενέργεια λοιπόν μπορεί να διαθέτω στην ψυχή μου, εγώ, ένα μικροσκοπικό ίχνος του σύμπαντος τούτου θέλω να ξορκίσω καθετί κακό... να καλέσω τον Ήλιο να φωτίσει στις καρδιές όλων μας, να καλέσω την Πλάση να συνωμοτήσει για την `Ανοιξη της αγάπης, να καλέσω το Θεό να προστατεύσει τα ταλαιπωρημένα τέκνα του, να καλέσω το Δία να ρήξει κεραυνούς σε κάθε σπόρο δυστυχίας, να καλέσω τη Γη να συγχωρέσει τους άμυαλους ανθρώπους που φιλοξενεί, να καλέσω τα πουλιά να τραγουδήσουν τους πιο όμορφους σκοπούς μπας και ξυπνήσουν συνειδήσεις, να καλέσω τα ρόδα να σκορπίσουν το πιο ευωδιαστό τους άρωμα να γαληνέψουν οι ψυχές, να καλέσω τη Ζωή να μας χαρίζει υγεία, να καλέσω την Αθηνά να μας χαρίσει σταλαγματιές Σοφίας, να καλέσω τα λιόδεντρα να θεριέψουν και να απλώσουν το πέπλο της Ειρήνης και της Δικαιοσύνης στον κόσμο τούτο, να καλέσω όλα τα πλάσματα να συνεργαστούν για το Καλό... Να ξορκίσουμε δαιμόνια και χάροντες, να ξορκίσουμε αρρώστιες και πόνους, να ξορκίσουμε την πείνα, το κρύο, την ανελέητη μοναξιά, να ξορκίσουμε τον πόλεμο, τη βία, τη διαστροφή, την πίκρα, την απονιά... Να πλημμυρίσει η πλάση αγάπη και χαμόγελα...

Εύχομαι σε όλους μια πραγματικά Καλή Χρονιά!

παραμονές Πρωτοχρονιάς... (2007+1)

Παραμονές Πρωτοχρονιάς... Πάει και τούτος ο χρόνος... Σκυφτός, γερασμένος... ετοιμάζεται να την κάνει... και καλά θα κάνει δηλαδή, αρκετά μας ταλαιπώρησε! Πάμε για άλλα καλύτερα, χειρότερα, μια από τα ίδια, ποιος ξέρει;... εγώ θα επιμένω να ελπίζω στα καλύτερα. `Αντε να ρίξουμε πάλι το ρόδι στην εξώπορτα να σκορπίσουν τα ροδοκόκκινα σπόρια τριγύρω για να αυγατέψουν τα αγαθά με το έμπα του νέου χρόνου, όπως λέει ο λαός μας, για να αυγατέψουν κι οι χαρές και τα χαμόγελα, όπως λέω εγώ. Να φροντίσουμε κανένας γουρλής να μας κάνει ποδαρικό φέτος, πάντα με το δεξί, για να πάει καλά η χρονιά κι όλα τα στραβά και τα ανάποδα να τα πάρει μαζί του ο στριμμένος γέροντας του 2007 και να τα θάψει στο χρονοντούλαπό του. Να κόψουμε και τη βασιλόπιτα, να δούμε σε ποιόν θα πέσει φέτος το φλουρί... και καθώς εγώ φλουρί ποτέ δε βλέπω, να παραχώσω και κανένα κλαράκι απ' τ'αμπέλι, όπως κάναν οι παλιοί, μπας και μου λάχει έτσι για τούτη τη χρονιά να μη δω τις λιγοστές κληματαριές μου να τις ρημάζουν οι αρρώστιες! Ν'ακούσουμε και τα κάλαντα την παραμονή, τα περίφημα «σούρβα», τις παιδικές φωνούλες να καλωσορίζουν το νέο έτος και να τραγουδούν για τον αγαπημένο τους `Αι Βασίλη, έστω και χωρίς τις «ματσούκες» που κρατούσαν παλιά, σα λιλιπούτειοι ποιμένες, για να ανακατώσουν τη χόβολη στη φωτιά λέγοντας ευχές που θα έφερναν πλούτη, υγεία και «παράδες μίρμιρο» σαν τη στάχτη της φωτιάς ή τις κλάρες από τις μπουμπουκιασμένες κρανιές που μ'αυτές χτυπούσαν στις πλάτες τους νοικοκυραίους για νά'ναι γεροί και καλόκαρδοι.

Άντε, πριν φύγει τούτη η χρονιά, να κάνω και το χατήρι στο Ειρηνάκι που μου το ζήτησε [ http://ireneko.pblogs.gr/2007/12/anamnhseis-2007-1.html] και δε μπορώ να του το αρνηθώ, να γράψω τις 2007 +1 αναμνήσεις μου...

2007+1 λοιπόν...

Αναμνήσεις...
Κάτι ευτυχισμένες στιγμές καθώς καλωσόριζα το καλοκαίρι... Ο λατρεμένος ήλιος κι η αγαπημένη θάλασσα... σε ένα τόπο μαγικό... κι όλες οι πληγές σαν να άρχιζαν να γιατρεύονται.
Δεν πρόλαβα να το χαρώ. Αρχές καλοκαιριού κι οι φωτιές κατέκαψαν τον τόπο μου... Κι ύστερα το κακό συνεχίστηκε σε όλη την πατρίδα μου. Πικρό καλοκαίρι...
Ένας πάρα πολύ δύσκολος χωρισμός και μια παντοτινή αγάπη και φιλία...
Έχασα το λατρεμένο μου Ισμηνάκι που μου έκανε συντροφιά για σχεδόν δεκαεπτά χρόνια.
Μια επίσκεψη στους Δελφούς...απλώς μαγεία...
Μια αγαπημένη φίλη που απόχτησα.
Και, φυσικά, που μπήκε στη ζωή μου το "μυριαγαπημένο" μου.

+ 1: Πολύ τσίπουρο, μα μιλάμε για πολύ τσίπουρο φέτος!!!

(καλά, μπορεί νά'ναι κι άλλα... αλλά τ'αφήνουμε κατά μέρος...)

Υ.Γ. Συγχωρέστε με, δε μπορώ να κάνω προσκλήσεις προσωπικά για τη συνέχεια του «μπλογκοπαίχνιδου» (με τα οποία γενικότερα δεν τα πάω πολύ καλά) των αναμνήσεων, θα ένιωθα λιγάκι σαν να «καταναγκάζω» (έχω κι εγώ κάτι λόξες!)... όποιος κάνει κέφι το συνεχίζει στο ιστολόγιό του.
Υ.Γ. 2. Α, και για κάποιο σπαστικό λόγο δε μπορώ να περάσω φωτογραφία στην εγγραφή σήμερα.