η άνοιξη αντιστέκεται...

Μπαίνει η άνοιξη στο βουνό του Χείρωνα.. ίσως λιγάκι καθυστερημένη φέτος, λίγο μουντή, λίγο παραπάνω βροχερή.. όμως μπαίνει η άνοιξη... σταθερά, όπως κάθε χρονιά.. τα πουλιά ξεκινούν το τραγούδι τους, τα γατιά κυνηγούν το ταίρι τους, τα βλασταράκια αναζητούν τον ήλιο και τ'αγριολούλουδα κεντούν σαν στολίδια τη γη που μας θρέφει.. Τίποτα δεν τα σταματά, τίποτα δεν τα φυλακίζει -εκεί, τουλάχιστον που ακόμα η φύση αναπνέει- τίποτα δεν τα εμποδίζει να πανηγυρίσουν την επιστροφή του Ήλιου, τον ερχομό της άνοιξης... Μονάχα εμείς, μαραζωμένοι και μελαγχολικοί, ντυμένοι στη γκρίζα φορεσιά που μας χαρίσανε (με τί αντάλλαγμα είπαμε;και ποιός μας ρώτησε τελικά;), προσπερνάμε μουδιασμένα, φυλακισμένοι στις μαύρες σκέψεις μας, τρελαμένοι απ'το μαύρο άγχος, στριφογυρίζοντας μάταια στο περιφραγμένο "πάρκο" που, πάντα "φιλάνθρωπα" μας χτίσανε...

Αν μπορούσαν να απευθυνθούν σ'εμάς τ'αγριολούλουδα (ναι, εκείνοι οι σπόροι που χωρίς φροντίδα καμιά, κάθε χρόνο, επιμένουν να φυτρώνουν σθεναρά σαν ελεύθεροι μικροί αντάρτες του βουνού..), ίσως και να δακρύζανε..

ίσως και να μας ειρωνευότανε λιγάκι η ομορφιά τους (όπως μου είπε και μια φίλη..)

ίσως πάλι να μας βάζαν τις φωνές (τρομπέτες λιλιπούτειες στ'αυτιά μας..)

ίσως να γίνονταν σύμμαχοί μας..

Πώς καταντήσαμε έτσι αμέτοχοι της ίδιας μας της μοίρας; Πώς επιτρέψαμε να μας καταντήσουν σκλάβους, εμάς που οι σπόροι τους γένους μας παλεύαν πάντα για τη λευτεριά; Πώς τους αφήσαμε να μας πιάσουν στον ύπνο; Στον ύπνο της λήθης, του φόβου, του εγκλωβισμού και της απελπισίας.. που κάποιοι μεθοδικά μας πλασάρανε;

Το σύνταγμά μας το διαγράψανε...




Την ελευθερία μας την παραχώσανε σ'επίχρυσο κλουβί.. Μια άλλη χούντα βαφτισμένη δημοκρατία..




Και το φακέλωμα καλά κρατεί, με κάθε λογής κεκαλυμμένους όρους και τερτίπια... όπως η περίφημη κάρτα του πολίτη που έρχεται τάχα για να μας σώσει απ'τη γραφειοκρατία και δεν ξέρω τί άλλο...

.. γιατί αλλάξανε ακόμη και το νόημα των λέξεων... γίναν "δημοκράτες" οι χουντικοί και "σοσιαλιστές" οι φεουδάρχες... γίναν "οικολόγοι" αυτοί που ουδέποτε σκαλίσαν ένα μέτρο γης, ουδέποτε απιθώσαν με ευλάβεια ένα σπόρο στο χώμα.. αυτοί που καβαλώντας ένα ποδήλατο, υπέγραψαν τη θανατική καταδίκη της Σερβίας με ουράνιο... γίναν "αριστεροί" οι κουλτουριάρηδες καναπεδοφιλόσοφοι... γίναν "διανοητές" οι ανοήμονες και "καταξιωμένοι συγγραφείς" οι καταγράφοντες την άρρωστη ψυχοπαθολογία τους ή σαπουνόπερες του σωρού.. γίναν "καθηγητάδες" οι ανίδεοι κι αμόρφωτοι με τις άρπα κόλλα μεταφράσεις ξένων συγγραμμάτων ..."μεγάλοι καλλιτέχνες" οι κωλογλύφτες του κυκλώματος ή οι τερατολάγνοι..  γίναν "υπουργοί" τα λαμόγια και "κυβερνήτες" οι δωσίλογοι... γίναν "δημοσιογράφοι" τα ξεπουλημένα τσιράκια των μεγαλοκαρχαριών.. γίναν "σωστοί πολίτες" οι σπιούνοι που τρέχουν να καρφώσουν το καφενείο του χωριού στο υγειονομικό γιατί ένας απ'τους παππούδες τόλμησε να φουμάρει με το καφεδάκι...

Οι ήρωες βαφτίστηκαν "gay", συμφεροντολόγοι ή αγράμματοι χωριάτες σε παροξυσμό..

Ο ελληνικός λαός βαφτίστηκε σύσσωμος κλέφτης και ακαμάτης...

Οι αγνοί πατριώτες βαφτίστηκαν εθνικιστές, φασίστες, ρατσιστές κι ακροδεξιοί..

Οι εναπομείναντες επαναστάτες βαφτίστηκαν επικίνδυνοι αλήτες..

κι όσοι διεκδικούν το αυτονόητο δίκιο τους βαφτίστηκαν παράνομοι..

ενώ οι εγκληματίες μας το παίζουν είτε "επαναστάτες" είτε "ανθρωπιστές"..

Ο ομορφότερος τόπος υποθηκεύτηκε για 30 αργύρια, ένας ολόκληρος λαός έγινε σκλάβος για ένα κωλόχαρτο που κάποιοι, χωρίς να φοβούνται ούτε καν την καταγραφή της ιστορίας, πασαλείψαν με τις τιποτένιες τζίφρες τους...

Μπαίνει η Άνοιξη... η φύση αναγεννιέται..η φύση ανασταίνεται.. αργά και σταθερά, μετά από κάθε βαρυχειμωνιά... όσο χιόνι κι αν σκεπάσει το κορμί της.. όσες πλημμύρες κι αν κατακλύσουν τα στέρνα της.. όσος παγετός κι αν στοιχειώσει τους σπόρους της.. αντιδρά κι ανασταίνεται.. Εμείς..; Ας αντιδράσει καθένας απ'το μετερίζι του.. κι ύστερα όλοι μαζί.. Μόλις ανθίσει ένα λουλούδι θα τρέξουν από κοντά κι οι πεταλούδες..

Κυριολεκτικά μας γαμήσανε το ηθικό κι ίσως είναι το πρώτο που πρέπει να μπούμε στη διαδικασία να διασώσουμε..

Κι έτσι για να κλείσω τούτη την εγγραφή...

Η Τάνια Τσανακλίδου με τους μουσικούς της βγήκε στους δρόμους, να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα, να τραγουδήσει .. να εμψυχώσει τον κόσμο.. Ας την ακούσουμε..



κι ας κάνεις ο καθείς ό,τι μπορεί... αρκεί να αντιστέκεται... :)

Απάθεια, αδράνεια και λήθη.. (ξανά)

Δυστυχώς, έχουμε υποπέσει στην απάθεια, στην αδράνεια και στη λήθη.. πλην ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων που παλεύουν υπό των πλέον αντίξοων συνθηκών να χαρίσουν μια ακτίδα φωτός στο σκοτάδι, να αντισταθούν, να μη συμβιβαστούν με το σύνθημα που κάποιοι, εντέχνως κι υπογείως, έχουν κατορθώσει να διαποτίσει το μυαλό και τις ψυχές μας, ότι δηλαδή "Δε μπορούμε να κάνουμε τίποτα! Στον κόσμο μας, στην κοινωνία μας, κυριαρχεί το κακό, τα συμφέροντα κι η διαφθορά και.. ου μπλέξεις.. ου πράξεις.. ου θυμηθείς!!"

Και την ένιωσα ξανά στο πετσί μου όλη αυτή τη νοοτροπία με τα πρόσφατα γεγονότα στο χωριό μου, όπου η ρεματιά μας με το γάργαρο νεράκι που πηγάζει στο βουνό και καταλήγει στη θάλασσα, έγινε τόπος συγκεντρώσεως τοξικών ουσιών και κανείς, ουσιαστικά, δεν αντέδρασε. Η απόλυτη απάθεια και προσπάθεια συγκαλύψεως της ιθύνουσας τάξεως, αλλά και η αδιαφορία των πολιτών.. Και δε θα σταθώ στα ακραία τύπου "Η βλακεία τους ήταν που το έκαναν μέρα και φάνηκε!" που άκουσα και ανατρίχιασα, ούτε σε ορισμένους που κοιτούσαν το θέαμα και χασκογελούσαν σα χάχες, αλλά στην πλειονότητα η οποία, ναι, παραδέχτηκε "Απαπα! Τί πράγμα ήτανε τούτο; Μα δεν ντρέπονται!" και σε λίγα δευτερόλεπτα, ως δια μαγείας ξέχασε το όλο ζήτημα και στην επιμονή μου "Κάτι πρέπει να κάνουμε! Να κινηθούμε!" απάντησε αδιάφορα "Ε, μωρέ.. Τί να κάνεις;.. Αυτά γίνονται.." και το θέμα έληξε...

Μερικές εικόνες που τα λένε όλα... Για περισσότερα σχετικά με το θέμα, στην προηγούμενη εγγραφή:

τα χάλια μας!! ένα ακόμη έγκλημα..

Κάπως έτσι, δεν αντιδρούμε σε τίποτα πλέον. Βγάζουμε μια φωνή διαμαρτυρίας, πάνω που δεχόμαστε την εικόνα, και σε λίγα δευτερόλεπτα, έχουμε ξεχάσει.. έχουμε εστιάσει αλλού.. κάπου πιο ανώδυνα, εκεί που νιώθουμε την "ασφάλεια" του παθητικού θεατή...

Έτσι και με την ιστορία μας, και με τον τόπο μας.. Και φυσικά δεν αναφέρομαι σε ηλίθιους κι ακραίους φανατισμούς.. αλλά στο απλό, φυσιολογικό κι αυτονόητο.. Να γνωρίζουμε την ιστορία μας, να αγαπάμε τον τόπο μας... Γιατί από κει ξεκινάει.. Αν δεν αγαπάς και δε φροντίσεις το ίδιο σου το παιδί, καταρχάς, δε θα αγαπήσεις και το παιδί του διπλανού σου.. Αν δεν αγαπήσεις και δεν φροντίσεις τον τόπο σου και το λαό σου, δε θα αγαπήσεις και τον ξένο.. Κι εμείς ούτε τον τόπο μας μάθαμε να αγαπάμε και να σεβόμαστε, ούτε την ιστορία μας (που ούτε καν γνωρίζουμε οι περισσότεροι), ούτε τους ανθρώπους που δώσανε το αίμα τους για να μπορούμε σήμερα να υπάρχουμε σαν ελεύθερο κράτος (όσο ελεύθερο, τελοσπάντων,.. έτσι που έχουν τα πράγματα στο παγκόσμιο γίγνεσθαι..). Γιατί όταν αγαπάμε κάτι, το υποστηρίζουμε και το στηρίζουμε.. δεν το αφήνουμε να γίνει βορά των οποιονδήποτε το επιβουλεύονται.. Κι αύριο μπορεί το Αγαθονήσι ή το κάθε Αγαθονήσι να γίνει τουρκικό.. και να μην το πάρουμε χαμπάρι! Εδώ, οι περισσότεροι Έλληνες, δε γνώριζαν καν την ύπαρξή του στο χάρτη.. Ε, και τι θα πούμε; "Δε βαριέσαι.. Μια βραχονησίδα ήτανε.. Και τι να κάναμε; Πόλεμο;" Τέτοιο χάλι.. Κι όλα ξεχνιούνται..

Εδώ η Ροδούλα γράφει σχετικά με τον Τούρκο ηθοποιό που ομολόγησε δέκα δολοφονίες Κυπρίων (άλλο αν μετά, γελοιωδώς, το αναίρεσε και υποστήριξε πως επρόκειτο για σενάριο και πράσινα άλογα...)..

.:: Αττίλας ξανά στη Κύπρο σήμερα... ::.

Θυμάται κανείς; Μιλάμε για ανθρώπινες ψυχές κι όχι για "μάχη" στο play station! Όπως γράφει και το Γιωτάκι εδώ:

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!!!!!!!! ΕΧΩ ΞΕΧΑΣΕΙ!!!! ΞΕΧΑΣΤΕ ΤΟ!!!!
http://spiti.pblogs.gr/2009/01/402044.html
Και να μην ξεχνάμε τη μάχη της μικρής Νισύρου ενάντια στη μετάλλαξη του νησιού προς ένα απέραντο εργοτάξιο παραγωγής γεωθερμικής ενέργειας. Ευτυχώς υπάρχουνε και κάποιου που αντιδρούν ακόμη! Που δεν ξεχάσαν να αγαπούν... Εδώ μία από τις ενημερωτικές εγγραφές του Νίκου, για τον αγώνα τους:

ΜΙΛΑΜΕ ΞΕΚΑΘΑΡΑ! ΕΝΗΜΕΡΩΘΕΙΤΕ ΚΙ ΕΣΕΙΣ!
http://tera-amou.pblogs.gr/2009/01/milame-xekathara-enhmerwtheite-ki-eseis.html
Και δε μπορώ να αντισταθώ και να μην παραθέσω εδώ, ένα υπέροχο βιντεάκι του Νίκου με εικόνες της πανέμορφης Νισύρου υπό ομίχλη.. έτσι για να μην ξεχνάμε πόσο μαγευτικός είναι ο τόπος που φιλοξενεί τις ταπεινές υπάρξεις μας κι εμείς έχουμε βαλθεί να τον καταστρέψουμε..

Απάθεια, αδράνεια και λήθη...

Δυστυχώς, έχουμε υποπέσει στην απάθεια, στην αδράνεια και στη λήθη.. πλην ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων που παλεύουν υπό των πλέον αντίξοων συνθηκών να χαρίσουν μια ακτίδα φωτός στο σκοτάδι, να αντισταθούν, να μη συμβιβαστούν με το σύνθημα που κάποιοι, εντέχνως κι υπογείως, έχουν κατορθώσει να διαποτίσει το μυαλό και τις ψυχές μας, ότι δηλαδή "Δε μπορούμε να κάνουμε τίποτα! Στον κόσμο μας, στην κοινωνία μας, κυριαρχεί το κακό, τα συμφέροντα κι η διαφθορά και.. ου μπλέξεις.. ου πράξεις.. ου θυμηθείς!!"

Και την ένιωσα ξανά στο πετσί μου όλη αυτή τη νοοτροπία με τα πρόσφατα γεγονότα στο χωριό μου, όπου η ρεματιά μας με το γάργαρο νεράκι που πηγάζει στο βουνό και καταλήγει στη θάλασσα, έγινε τόπος συγκεντρώσεως τοξικών ουσιών και κανείς, ουσιαστικά, δεν αντέδρασε. Η απόλυτη απάθεια και προσπάθεια συγκαλύψεως της ιθύνουσας τάξεως, αλλά και η αδιαφορία των πολιτών.. Και δε θα σταθώ στα ακραία τύπου "Η βλακεία τους ήταν που το έκαναν μέρα και φάνηκε!" που άκουσα και ανατρίχιασα, ούτε σε ορισμένους που κοιτούσαν το θέαμα και χασκογελούσαν σα χάχες, αλλά στην πλειονότητα η οποία, ναι, παραδέχτηκε "Απαπα! Τί πράγμα ήτανε τούτο; Μα δεν ντρέπονται!" και σε λίγα δευτερόλεπτα, ως δια μαγείας ξέχασε το όλο ζήτημα και στην επιμονή μου "Κάτι πρέπει να κάνουμε! Να κινηθούμε!" απάντησε αδιάφορα "Ε, μωρέ.. Τί να κάνεις;.. Αυτά γίνονται.." και το θέμα έληξε...

Μερικές εικόνες που τα λένε όλα... Για περισσότερα σχετικά με το θέμα, στην προηγούμενη εγγραφή:

τα χάλια μας!! ένα ακόμη έγκλημα..

Κάπως έτσι, δεν αντιδρούμε σε τίποτα πλέον. Βγάζουμε μια φωνή διαμαρτυρίας, πάνω που δεχόμαστε την εικόνα, και σε λίγα δευτερόλεπτα, έχουμε ξεχάσει.. έχουμε εστιάσει αλλού.. κάπου πιο ανώδυνα, εκεί που νιώθουμε την "ασφάλεια" του παθητικού θεατή...

Έτσι και με την ιστορία μας, και με τον τόπο μας.. Και φυσικά δεν αναφέρομαι σε ηλίθιους κι ακραίους φανατισμούς.. αλλά στο απλό, φυσιολογικό κι αυτονόητο.. Να γνωρίζουμε την ιστορία μας, να αγαπάμε τον τόπο μας... Γιατί από κει ξεκινάει.. Αν δεν αγαπάς και δε φροντίσεις το ίδιο σου το παιδί, καταρχάς, δε θα αγαπήσεις και το παιδί του διπλανού σου.. Αν δεν αγαπήσεις και δεν φροντίσεις τον τόπο σου και το λαό σου, δε θα αγαπήσεις και τον ξένο.. Κι εμείς ούτε τον τόπο μας μάθαμε να αγαπάμε και να σεβόμαστε, ούτε την ιστορία μας (που ούτε καν γνωρίζουμε οι περισσότεροι), ούτε τους ανθρώπους που δώσανε το αίμα τους για να μπορούμε σήμερα να υπάρχουμε σαν ελεύθερο κράτος (όσο ελεύθερο, τελοσπάντων,.. έτσι που έχουν τα πράγματα στο παγκόσμιο γίγνεσθαι..). Γιατί όταν αγαπάμε κάτι, το υποστηρίζουμε και το στηρίζουμε.. δεν το αφήνουμε να γίνει βορά των οποιονδήποτε το επιβουλεύονται.. Κι αύριο μπορεί το Αγαθονήσι ή το κάθε Αγαθονήσι να γίνει τουρκικό.. και να μην το πάρουμε χαμπάρι! Εδώ, οι περισσότεροι Έλληνες, δε γνώριζαν καν την ύπαρξή του στο χάρτη.. Ε, και τι θα πούμε; "Δε βαριέσαι.. Μια βραχονησίδα ήτανε.. Και τι να κάναμε; Πόλεμο;" Τέτοιο χάλι.. Κι όλα ξεχνιούνται..

Εδώ η Ροδούλα γράφει σχετικά με τον Τούρκο ηθοποιό που ομολόγησε δέκα δολοφονίες Κυπρίων (άλλο αν μετά, γελοιωδώς, το αναίρεσε και υποστήριξε πως επρόκειτο για σενάριο και πράσινα άλογα...)..

.:: Αττίλας ξανά στη Κύπρο σήμερα... ::.

Θυμάται κανείς; Μιλάμε για ανθρώπινες ψυχές κι όχι για "μάχη" στο play station! Όπως γράφει και το Γιωτάκι εδώ:

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!!!!!!!! ΕΧΩ ΞΕΧΑΣΕΙ!!!! ΞΕΧΑΣΤΕ ΤΟ!!!!
http://spiti.pblogs.gr/2009/01/402044.html
Και να μην ξεχνάμε τη μάχη της μικρής Νισύρου ενάντια στη μετάλλαξη του νησιού προς ένα απέραντο εργοτάξιο παραγωγής γεωθερμικής ενέργειας. Ευτυχώς υπάρχουνε και κάποιου που αντιδρούν ακόμη! Που δεν ξεχάσαν να αγαπούν... Εδώ μία από τις ενημερωτικές εγγραφές του Νίκου, για τον αγώνα τους:

ΜΙΛΑΜΕ ΞΕΚΑΘΑΡΑ! ΕΝΗΜΕΡΩΘΕΙΤΕ ΚΙ ΕΣΕΙΣ!
http://tera-amou.pblogs.gr/2009/01/milame-xekathara-enhmerwtheite-ki-eseis.html
Και δε μπορώ να αντισταθώ και να μην παραθέσω εδώ, ένα υπέροχο βιντεάκι του Νίκου με εικόνες της πανέμορφης Νισύρου υπό ομίχλη.. έτσι για να μην ξεχνάμε πόσο μαγευτικός είναι ο τόπος που φιλοξενεί τις ταπεινές υπάρξεις μας κι εμείς έχουμε βαλθεί να τον καταστρέψουμε..