"Απέραντη γη κι αιθέρα του Δία,
ο ένας σας γεννήτορας ανθρώπων και θεών,
κι η άλλη να δέχεται τις σταγόνες της βροχής
και να γεννά τους θνητούς, να γεννά τροφή
και κοπάδια θηρίων' κι έτσι, όχι άδικα,
μητέρα των πάντων να λογιέται.
Όσα γεννήθηκαν από τη γη,
πίσω στη γη πηγαίνουν πάλι,
κι όσα βλάστησαν απ'τη σπορά του αιθέρα
γυρνάνε πάλι στον πόλο του ουρανού'
τίποτα από όσα γεννιούνται δεν πεθαίνει,
αλλά χωρίζοντας το ένα από το άλλο
παίρνουν άλλη μορφή..."
Ευριπίδου "Χρύσιππος", απόσπασμα 6 J.-L. = 839TrGF = 1181M
(απόδοση: Φιλολογική Ομάδα "Κάκτου")
Έτσι, γιατί μού'κατσε μέρες τώρα η φράση:
"κι όσα βλαστήσαν απ'τη σπορά του αιθέρα
γυρνάνε πάλι στον πόλο του ουρανού..."
Αλλά και:
Ο μεν ανθρώπων... γενέτωρ...
Η δε... τίκτει θνητούς...
