Λίγο πριν πέσει η αυλαία....

Και να που ήρθε η ώρα, μετά από μια γεμάτη δεκαετία, να πέσουν οι τίτλοι τέλους για το "φιρίκι" μου και να ξεκληριστεί η εδώ γειτονιά, με όσους λιγοστούς εναπομείναντες είχαν παραμείνει έως τώρα να την κρατούν ζωντανή... Ξεσπιτώνομαι, λοιπόν, διαδικτυακά, καθώς το pathfinder μας ειδοποίησε πως σε λίγες μέρες καταργεί κι εξαφανίζει ιστολόγια... Να πω την αλήθεια, τό'χα σκεφτεί ότι ίσως, κάποια στιγμή, σταματούσαν οι παροχές του, αλλά δεν είχα συνειδητοποιήσει πως θα εξαφανιστούμε κι απ'το χάρτη! Παρ'όλο το βίαιο της υποθέσεως -εδώ, θα μου πεις, άλλοι χάνουν τα αληθινά σπιτικά τους- δε μπορώ να μην ευχαριστήσω το pathfinder για την πολύχρονη φιλοξενία και τα γειτονάκια μου για τις στιγμές και τις λέξεις που μοιραστήκαμε! Είναι όντως εντυπωσιακό το πώς αυτή η πλατφόρμα μπόρεσε να δημιουργήσει μια γειτονιά -με τα καλά και τα στραβά της, την αλληλεγγύη αλλά και το ξεκατίνιασμα- ιδιαίτερα τα πρώτα χρόνια, μέσα στο αχανές και απρόσωπο τοπίο του διαδικτύου... Για αυτό, και δε μπορώ να πω πως δε στεναχωριέμαι που μαζεύω τα μπογαλάκια μου και φεύγω από δω! Και μιας και αναφέρθηκα σε μπογαλάκια... είναι πραγματικά μαρτυρική η προσπάθεια να σώσω "οτιδήποτε κι αν σώζεται" από αναρτήσεις άνω των δέκα ετών, οι περισσότερες εκ των οποίων (βλέπε, π.χ. λαογραφικές) είχαν απαιτήσει ώρες μελέτης και προσπάθειας ώστε να πάρουν την εδώ μορφή τους.

Τέλος πάντων... θα μου λείψει η γειτονιά μας, ακόμη κι αν τελευταίως ψυχορραγούσε, θα μου λείψει κι αυτή η περίεργη αίσθηση ελευθερίας να μπορώ να εκφράσω άφοβα εδώ, κάποιες στιγμές, τα μύχια της ψυχής μου. Ούτε δυο μήνες δεν πάνε που "κύλισα" κι εγώ κι άνοιξα ένα λογαριασμό στο φατσοβιβλίο. Δεν ξέρω τί φταίει, αλλά ούτε δυο λόγια δικά μου δε μου κάνει αίσθηση να γράψω εκεί... όπως κάποτε έγραφα εδώ, για πράγματα που με αφορούσαν. Είναι ένας μήνας, που είδα το Χάρο με τα μάτια μου -για μια ακόμη φορά- όταν μια νταλίκα βγήκε από το ρεύμα κυκλοφορίας της κι έπεσε καταπάνω μου. Είναι ένας μήνας που τρέχω σα μαλάκας να βρω το δίκιο μου σ'ένα απόλυτα διεφθαρμένο κι ανήμπορο σύστημα... μ'έναν νταλικιέρη να χαζογελάει που μας έκανε πίτα και κανείς να μην του κάνει αλκοτεστ, μια αστυνομία αδιάφορη, μια ασφαλιστική σχεδόν ανύπαρκτη και μιαν άλλη παντελώς αφερέγγυα -παρ'όλο το όνομά της- έναν πραγματογνώμωνα λαμόγιο κι έναν δικηγόρο θεότρελο...κλπ...κλπ... Σε άλλες εποχές θα τά'χα καταγράψει εδώ και, πολύ πιθανόν, αρκετά χιουμοριστικά ώστε να ξορκίσω το άγχος και το θυμό που με έπνιξαν. Τώρα, πριν προλάβω λίγο να ηρεμήσω και να σκεφτώ, πριν "κρατήσω το μολύβι στο χέρι", προτού ακόμη πάρω επισκευασμένο (και χρεωμένο φυσικά!) τον Πορφύρη μου (ναι, τού'χα κάνει κάποτε και ειδική εγγραφή, εδώ: Ο θείος κι ο Πορφύρης! ), το "κινούμενο σπιτικό μου" - άκρως απαραίτητο αν ζεις στο χωριό, όπως εγώ, και όταν στην οικογένεια δεν υπάρχει δεύτερο- ειδοποιήθηκα πως χάνω το "διαδικτυακό σπιτικό" μου. Ενημερώνω, λοιπόν, και τους φίλους εκτός pathfinder, ότι "τελούμε υπό μετακόμιση"!

ασφόδελοι

Προχθές ο Πορφύρης μου, που έκλεισε μόλις τα τέσσερα, είχε ραντεβού για ΚΤΕΟ και, φυσικά, έπρεπε να του αφιερώσω όλο το πρωινό! Όχι επειδή με βασάνισαν στην αναμονή οι υπάλληλοι (Άντε ν'αργησαν κανένα μισάωρο να τον υποδεχτούν, γιατί είχε προκύψει κάποιο τεχνικό πρόβλημα και βγήκαν απ'το ρυθμό τους. Κερνούσαν μάλιστα και καφεδάκι και καραμελίτσες με γεύση σαπούνι -από παιδί την είχα την απορία για αυτές τις σαπουνένιες καραμέλες- κι όλα αστραφτοκοπούσαν κι η ευγένεια να ξεχειλίζει από παντού.. τόσο που αναρωτήθηκα μήπως και πέρασα σ'άλλη διάσταση, σε άλλο πλανήτη.. αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία..), αλλά επειδή έπρεπε να διασχίσω το μισό νομό για να φτάσω! Τέλος πάντων, το πήρα κι εγώ σαν εκδρομούλα, και στην επιστροφή έκανα διάφορες στάσεις, μία από αυτές και για να φωτογραφίσω τους μελαγχολικούς -όπως λέει η μάνα μου- ασφοδέλους που πλημμυρίζαν τις πλαγιές..

Καθώς τους αντίκρυσα, μού'ρθε στο νου μου η περιγραφή του Ομήρου, ο λειμώνας με τους ασφοδέλους - που τόσο με είχε εντυπωσιάσει -  κι η κάθοδος του Οδυσσέα στον Άδη..

(Οδύσσεια λ539, ω13, απόδοση Κώστα Δούκα)

Διαβάζουμε, λοιπόν, στο "Εγκυκλοπαιδικόν λεξικόν του Ηλίου":

Ο θείος κι ο Πορφύρης!

Έχω ένα θείο, αδερφό του παππού μου, πάνω από 90 ετών που κατοικεί μονάχος του σε ένα νησί του Αιγαίου και ήξερε να σερφάρει στο διαδίκτυο προτού εγώ καλά-καλά αποκτήσω την πρώτη μου επαφή με υπολογιστή. Αρκεί να φανταστείτε πως το μεγαλύτερο μου κίνητρο για να μπω επιτέλους στο διαδίκτυο, ήταν το έκπληκτο βλέμμα του όταν διαπίστωσε, προ μερικών ετών, πως δεν έχω ηλεκτρονική διεύθυνση ώστε να μου στέλνει e-mail! Αυτός, ο θείος λοιπόν, έχει διάφορες ιδιομορφίες σα χαρακτήρας και, πολλές φορές με εκπλήσσει. Σήμερα το πρωί μου τηλεφώνησε από τα χαράματα, προτού καν ανοίξει το μάτι μου, για να μου ευχηθεί για το αυτοκίνητο μου: «Καλή σας μέρα, δε φαντάζομαι να σας ξύπνησα. Είναι σήμερα του Αγίου Πορφυρίου και σας εύχομαι χρόνια πολλά.» Του Αγίου Πορφυρίου;;; Πού τα ξετρυπώνει ήθελα νά 'ξερα! Και νά 'χε και καλή σχέση με τους Αγίους και τα εκκλησιαστικά... Αμ ,δε, καμία σχέση! Αλλά για το αυτοκίνητο πήρε να ευχηθεί! Κι ας με ζαλίζει κάθε φορά που συναντιόμαστε πως πρέπει να του αλλάξω όνομα, γιατί το «Πορφύρης» (έτσι το ονόμασα για το κατακόκκινο χρώμα του που τόσο αγαπώ) ετυμολογικά παραπέμπει στην «πορφύρα», μια σπάνια γενετική ασθένεια του αίματος της οποίας όλα τα συμπτώματα καθώς και όλες τις περιπτώσεις πασχόντων που γνωρίζει ή έχει ακουστά φροντίζει να μου αναφέρει λεπτομερώς με τόση επιμονή και παραστατικότητα που φτάνω πια στο σημείο να αναρωτιέμαι μήπως «Νισάφι πια! Δεν του αλλάζω όνομα μπας και γλιτώσουμε;»Τότε, όμως, μπαίνουμε σε άλλο κεφάλαιο και εκείνος αρχίζει να καταθέτει όλα τα ονόματα που θεωρεί αντιπροσωπευτικά, αναλύοντας φυσικά και τους λόγους.
Τέλος πάντων, ο Πορφύρης μου παρέμεινε Πορφύρης -γιατί αυτό είναι το όνομά του και δεν αλλάζει- και επειδή έχω και καιρό να δω το θείο, είχα κοντέψει να ξεχάσω όλο αυτό το σκηνικό, μέχρι σήμερα το πρωί που μου τηλεφώνησε να μου ευχηθεί. Κι αν η πρώτη μου αντίδραση ήταν να γελάσω, ύστερα άρχισα να αναλογίζομαι πόσα πολλά μου έχει προσφέρει αυτό το μικρό αυτοκινητάκι, πόσα ταξίδια κάναμε μαζί, πόσα μέρη γνωρίσαμε, ασφαλής συνοδός και συνοδοιπόρος που πάντοτε με βγάζει ασπροπρόσωπη σε όσα κακοτράχαλα μονοπάτια κι αν τον έχω ταλαιπωρήσει, σε δρόμους χιονισμένους και γλιστερούς, πάντα εκεί να με περιμένει πιστά για την επόμενη εξόρμηση, για ανάγκη ή για χαρά, πάντα να μου χαρίζει διέξοδο κάθε που ο τόπος με πνίγει κι ένα μικρό καταφύγιο όποτε το χρειαστώ.