εμείς και τα καλικαντζάρια που μας "κατσικωθήκανε"..

Τα Καλικαντζάρια ή Καλκανθρωπίσματα (δεν ξέρω, αλλά κάνω πολλούς συνειρμούς τελευταίως σχετικά με τούτη την ονομασία) ή Καλιτσάντεροι ή όπως αλλιώς τα ονοματίζει ο λαός μας (αναρίθμητες είναι οι ονομασίες τους), είναι κάτι ανθρωποειδή, αλλόκοτα όντα με αποκρουστική μορφή κι ακόμα πιο αποκρουστική συμπεριφορά που έχουνε το βίτσιο ολοχρονίς να ροκανίζουνε τον κορμό του δέντρου, που με τα κλαριά και τη φυλλωσιά του κρατάει τη φλούδα της γης. Με άλλα λόγια, ζούνε μονάχα για να τρώνε μανιωδώς το στύλο της γης, με απώτερο στόχο να την γκρεμοτσακίσουνε! Τούτα, λοιπόν, τα υποχθόνια και διαβολικά πλάσματα, κατοικούνε μέσα σε σπηλιές και μπουντρούμια, καταχωνιασμένα στα σκοτάδια του Τάρταρου, χωρίς ν'αντικρίζουν το φως, τρέμοντας από φόβο στη σκέψη μιας ηλιαχτίδας! Κι όταν ακόμη κατά το Δωδεκαήμερο, εγκαταλείπουν τα λαγούμια τους και ανεβαίνουν για ταξιδάκι αναψυχής στη γη (έτσι, για να βγάλουνε το άχτι τους περιπαίζοντας και βασανίζοντας τους ανθρώπους), ποτέ δεν κυκλοφορούν κάτω από το φως του ηλίου. Το σουλάτσο τους ξεκινά αφού σουρουπώσει και μόλις λαλήσει ο τρίτος πετεινός, τρέχουν πανικόβλητοι να κρυφτούν στα σκοτάδια τους! Αν και φέτος, βέβαια, μου φάνηκε πως τους πήρε το μάτι μου και μέρα μεσημέρι.. και, δυστυχώς, δεν νομίζω τούτο να οφείλεται στη ραγδαία μείωση των οικόσιτων πετεινών.. Φέτος σαν να μου φανερώθηκε τι σόι πλάσματα ήτανε αυτά που ο λαός μας ονομάτιζε "καλικαντζάρους", που τα μικρά παιδιά τρόμαζαν μονάχα και στο άκουσμά τους κι οι μεγαλύτεροι συμβολικά ξορκίζανε με κάθε μέσο τον ερχομό τους...

Φαίνεται πως, όπως ο κόσμος μας "εξελίσσεται", εξελίχτηκαν κι αυτά. Ψιλοσουλουπωθήκανε, για να μην αναγνωρίζουμε την ασκήμια τους, τυλιχτήκανε με κοστούμια και φορέσαν σκούρο γυαλί, για να μην τους αγγίζουνε οι ηλιαχτίδες, βγήκαν στην πιάτσα κι ανακατεύθηκαν με τους ανθρώπους κι έτσι "ινκόγκνιτο" πιάσανε δουλειά. Τί δουλειά; Μα τί άλλο από εκείνο το μοναδικό που ξέρανε! Να ροκανίζουν τον κορμό της ζωής... Ολοχρονίς υπόγεια, στα μουλωχτά, και τσούπ! τις γιορτιάρες μέρες βγήκανε για πλιάτσικο στην επιφάνεια, να κατασπαράξουνε κάθε σποράκι που γεννάει η ζωή, κάθε σποράκι που γεννά την ελπίδα... Να σκοτεινιάσουνε τον ουρανό, να κάνουνε τον ήλιο να κρυφτεί, να βάψουνε το χώμα κόκκινο..

Κι άντε να αισιοδοξώ πως τώρα, που κλείνει το Δωδεκαήμερο θα ξεκουμπιστούνε, θα γυρίσουνε πίσω στα λαγούμια τους.. Όσο και να το ευχηθώ, δύσκολο! Κάτι συμβαίνει και δε φτουράνε και τόσο οι ευχές τελευταίως.. (θέλουν κι αυτές το σύμμαχό τους..).. Αλλά κι έτσι να γινότανε, άντε πάλι θα ροκάνιζαν το ετοιμόρροπο το δέντρο της ζωής... άντε πάλι θα ξανάβγαιναν για πλιάτσικο.. Το μόνο, μετά από όλα αυτά, που μπορώ να σκεφτώ, είναι πως πρέπει να προστατέψουμε τούτο τον κορμό, τούτο το δέντρο.. από κει γίνεται η αρχή.. Στην τελική, ρε γαμώτο, είμαστε πιο πολλοί.. κάτι πρέπει να καταφέρουμε!

Σήμερα, λοιπόν, των Φώτων και του Φωτισμού! Πώς θα μπορούσε άραγε να απλώσει όλο το Φως και να διαλύσει το Σκοτάδι;...

...............................................................................................

Και μιας και ανεφέρθηκα στα Φώτα, σήμερα γιορτάζει μια ιδιαίτερα φωτεινή ψυχή, η Φωτεινούλα μας... Για τη Φωτεινούλα μου, λοιπόν, με όλη μου την αγάπη και τις πιο θερμές μου ευχές:

Παραμονή των Φώτων στο χωριό μου.. Νύχτα... κι ενώ διακρίνονται οι απειλητικές πατημασιές των καλικαντζάρων .. τραγούδια ευχετικά πλημμυρίζουνε τα σοκάκια... Άντρες του χωριού ξεχύνονται στα καλντερίμια, να "καλησπερίσουνε" κάθε σπιτικό, να ευχηθούνε σε κάθε νοικοκύρη, να κεραστούν και να τσουγκρίσουνε για ένα καλύτερο αύριο... Κι έτσι, λοιπόν, χαμογελάσα για λίγο κι εγώ, φλερτάροντας με την Ελπίδα.. :

"Να τον καλησπερίσουμε και τούτον τον αφέντη...

Καλησπερίσ' αφέντη μου, καλησπερίσ' κυρά μου

Απόψε ήρθα στο σπίτι σου, ήρθα στ'αρχοντικό σου

Να μη σου κακοφάνηκε, να μη σου πέσει βάρος

έτσι τα φέρνει ο καιρός και τα γυρίζει ο χρόνος

Αφέντη, αφεντούτσικε, δέκα φορές αφέντη

Δέκα κρατούν το άλογο, δέκα το καλιγώνουν

και δέκα το παρακαλούν να καβαλ'κέψ' ο αφέντης

Κι ο αφέντης καβαλίκεψε στ'αστέρι τ'άλογό του

αστέρι έχει στη μύτη του, φεγγάρι στο λαιμό του

και πίσω στην κουβέρτα του τρεις φραγκοπούλες παίζουν

Η μια παίζει τον ταμπουρά, η άλλη το λαγούτο

κι η τρίτη η μικρότερη παίζει με τον αφέντη

Παίζοντας και χορεύοντας αποκοιμήθ' ο αφέντης

φέρτε νταούλια να βροντούν, ζουρνάδες να χουιάζουν

για να ξυπνήσει ο αφέντης μας να λύσει το μαντήλι

Λύσε το αφέντη μ', λύσε το, το αργυρομάντηλό σου

κι αν έχεις και χρυσά φλουριά, δώς τα, μην τα λυπάσαι

κι αν έχεις και γλυκό κρασί, κέρνα τα παλικάρια

Κέρνα τα αφέντη μ', κέρνα τα, να σε πολυχρονίσουν

να ζήσεις χρόνια εκατό κι απάνω απ'τα διακόσια

κι απά διακόσια σα μπροστά, ν'ασπρίσεις, να γεράσεις

να γένεις σαν τον Όλυμπο, σαν τ'άσπρο περιστέρι

σαν τ'αηδονάκι που λαλεί, χειμώνα καλοκαίρι

Πολλά'παμε τ'αφέντη μας, ας πούμ' για την κυρά μας

Κυρά μ' ψιλή, κυρά μ' λιγνή, κυρά μ' καγκελοφρύδου

κυρά μ' όταν στολίζεσαι να πας στον αγιασμό σου

βάνεις τον ήλιο πρόσωπο και το φεγγάρι αστήθη

και του κοράκου το φτερό βάνεις καγκελοφρύδι

Πολλά'παμε για την κυρά, ας πούμε για την κόρη

'Εχεις και κόρη έμορφη γραμματικό γυρεύει

κι εκείνος ο γραμματικός πολλά προικιά γυρεύει

Γυρεύει αμπέλια 'τρύγυτα, χωράφια με τα στάχυα,

γυρεύει μύλους δώδεκα μ'όλους τους μυλωνάδες,

γυρεύει και τη θάλασσα με όλα τα καράβια,

γυρεύει και τον κυρ-βοριά να τα καλαρμενίζει

Προξενητάδες έρχονται μέσα από την Πόλη

κι όλοι ρωτούν, ξαναρωτούν πού νά'βρουν τέτοια κόρη

Πολλά'παμε της κόρης του, ας πούμε για το γιο του

Έχεις και γιο στα γράμματα, διαβάζει το ψαλτήρι,

να τ'αξιώσει ο Θεός να βάλει πετραχήλι

Στο σπίτ' που τραγουδήσαμε πέτρα να μη ραΐσει

κι ο νοικοκύρης του σπιτιού, χίλια χρόνια να ζήσει!"

Καλό ξημέρωμα Ανθρωπότητα...

Μπήκε το ρημάδι το 2009 κι αφού όλοι ανταλλάξαμε τις πιο θερμές ευχές μας για την καινούρια χρονιά - άλλοι εθιμοτυπικά, κάποιοι με πίστη κι ελπίδα (εκείνοι οι λιγοστοί που δεν την χάσανε), οι περισσότεροι, φαντάζομαι, με όλη την καλή διάθεση κόντρα στις ενδείξεις των καιρών - κι εξακολουθούν να μας βομβαρδίζουν τα γεγονότα, με περισσότερη βία, περισσότερο αίμα, περισσότερα δάκρυα, για να μας επιβεβαιώσουνε πως "χρόνος μπαίνει, χρόνος βγαίνει" κι η κατάσταση, όχι μόνο δεν αλλάζει προς το καλύτερο, αλλά κυριολεκτικά πάει "κατά διαόλου"! Κι ας παραβλέψω όλα τα μαύρα κι άραχνα που προβλέπονται περί οικολογικής καταστροφής, διεύρυνσης της οικονομικής κρίσης, αύξησης της ανεργίας, εκμηδένισης της παιδείας και περί όλων των σχετικών που μαστίζουν τις κοινωνίες μας... Ένας νέος κύκλος αιματοκυλίσματος ήρθε να στιγματίσει την έναρξη του νέου έτους, άγριος, ανήθικος, φρικώδης με θύματα, ως συνήθως, αθώα παιδιά, αθώους ανθρώπους που θυσιάζονται ανελέητα και απάνθρωπα στο βωμό κάποιων αηδιαστικών συμφερόντων. Και δεν έφτανε αυτό, η σαπίλα έχει εισχωρήσει τόσο βαθιά, που τούτα τα παιδιά, τούτοι οι άνθρωποι, ξεκληρίζονται αβοήθητα, χωρίς ουσιαστικές αντιδράσεις, χωρίς καμία συμπαράσταση από τη Διεθνή Κοινότητα, ή, όπως διάολο τη λένε! Και μένουμε εμείς να παρακολουθούμε τη σφαγή, αμέτοχοι, ανήμποροι, άλλοι φρικαρισμένοι, κάποιοι ασυγκίνητοι, και όλο τούτο το τραγικό σκηνικό να πλαισιώνεται από μια απίστευτα ανησυχητική και τρομακτική "Σιωπή" των "Ισχυρών" που έρχεται να στηρίξει τους Ισραηλίτες στο ανόσιο έργο μιας νέας γενοκτονίας, της γενοκτονίας του Παλαιστινιακού λαού.
Χάσαμε το μπούσουλα! Χάσαμε τις αξίες μας, χάσαμε την ηθική μας, χάσαμε την ανθρωπιά μας.. Δεν ξέρουμε πού και πώς να αντιδράσουμε.. Έχουν γίνει όλα αχταρμάς, ενώ διαφορετικής κλίμακας και ποιότητας πληροφορίες και εικόνες μας βομβαρδίζουν από παντού.. Το αγγούρι που ακρίβυνε στη λαϊκή, ανακατεύεται με ακρωτηριασμένα πτώματα, σκάνδαλα ξεφυτρώνουν παντού για να καλύψουν τα προηγούμενα, κάποιοι Τουρκαλάδες που παραβιάζουν το Αιγαίο, μπαίνουνε σπόντα στην καινούρια κολεξιόν της επερχόμενης άνοιξης, κραυγές απελπισίας και θανατικού με φόντο χριστουγεννιάτικα στολίδια και καπάκι η νέα συνταγή βασιλόπιτας με άρωμα καρότο. Κι ο Αγιο-Βασίλης πίνοντας κόκα-κόλα να χαμογελά πανευτυχής κι εκστασιασμένος, μοιράζοντας απ'τον κατακόκκινο σάκο του γυαλιστερές χειροβομβίδες!
Κι οι Ισραηλίτες, παντοκράτορες, βαράνε αλύπητα, με την αμέτοχη συμμετοχή των Λοιπών... Κι εμείς παρακολουθούμε σαστισμένοι σακατεμένα παιδιά να αιμορραγούν και κυβερνήσεις να προσκυνούν..
Η ανθρωπότητα περνάει κρίση.. και, δυστυχώς, δεν είναι μονάχα οικονομική...

(Υ.Γ. Α, και για να μην ξεχνιόμαστε.. Δεν έφτανε το αιματοβαμμένο σκηνικό.. έχουμε και τα "δικά μας". Αρχίσανε να σουλατσάρουνε κι οι Τούρκοι στο Αιγαίο μας ακόμη πιο απειλητικά.. Κάποια νησιά μας, λέει, είναι δικά τους, τουρκικά, αλλά δεν το ξέραμε! Άσε που επικαλούνται κι ένα ζητηματάκι με τη μειονότητα της Θράκης.. Χρόνια κρατάει αυτή η κολώνια.. αλλά, εμείς, απαθέστατοι τους αγνοούμε.. Δε λέμε και κουβέντα, μη και μας πουν υπερβολικούς, μη και μας κολλήσουν την ταμπέλα "εθνικιστές" (είναι πολύ της μόδας, βλέπεις..). Αλλά είναι και το άλλο, το βασικότερο, "ποιός ασχολείται τώρα μ'αυτά;".. Εδώ κοτζάμ Κράτος και Κυβερνήσεις του τόπου μας, δε δίνουν δυάρα.. Άρα, κίνδυνος δεν υπάρχει! Το περνάμε, λοιπόν, στα "ψιλά γράμματα" και ξεφυλλίζουμε με προσοχή το προσπέκτους με τις προσφορές για τα καινούρια μοντέλα για κινητά. Δεν έχει σημασία που όταν επισκέφτηκα τη Ρόδο μου ήρθε δέκα φορές στο κινητό το μήνυμα "welcome to Turkey!"..)

Καλό ξημέρωμα Ανθρωπότητα...

.. μια άσπρη μέρα..

Το πάλευε από δω, το πάλευε από κει, δυο μέρες τώρα, μια βροχή, μια χαλάζι, μια ένα νερουλιασμένο "τσιρλόχιονο" (να με συγχωρείτε, αλλά δεν περιγράφεται αλλιώς..), χθες τη νύχτα το αποφάσισε να ξημερώσει "μια άσπρη μέρα και για μας".. έστω με την καθαρά κυριολεκτική έννοια, κι όχι με τη μεταφορική που όλοι, φαντάζομαι, θα ευχόμαστε. Με λευκό πέπλο, λοιπόν, στολίστηκε το βουνό μας, μ'ένα αραχνοϋφαντο λευκό πέπλο, χιλιομπαλωμένο, εύθραυστο, έτοιμο με την πρώτη αμυδρή μεταβολή της θερμοκρασίας να αφανιστεί..
Ο ουρανός σκοτεινός, βαρύθυμος, μελαγχολικός κι ο Παγασητικός, πέρα κάτω, να κολυμπά στο γκρίζο φόντο του.. Τα κλωνάρια λυγάνε κάτω απ'τις αφράτες νιφάδες του χιονιού, το τζάμια θολώσανε, τα δέντρα στολιστήκανε με κάτασπρες γιρλάντες, λευκά υφαντά καλύψανε τις στέγες των σπιτιών...Το βουνό μας καλωσόρισε το πρώτο χιόνι της χρονιάς... Γιατί Χριστούγεννα, χωρίς χιόνι, θα μοιάζανε μίζερα, λειψά, στο βουνό των Κενταύρων.. Όπως και να το κάνουμε, οι μέρες τούτες είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με τις πολύτιμες λευκές νιφάδες του ουρανού... Βέβαια, οι μέρες τούτες, οι μέρες των Χριστουγέννων είναι συνδεδεμένες και με κάτι πολύ πιο πολύτιμο, με κάτι ανεκτίμητο.. την Αγάπη.. Μια λέξη που χωρά όλη την ομορφιά και την ουσία της ζωής.. Κι ενώ εδώ η μέρα ξημέρωσε κάτασπρη, σε μια άλλη γειτονιά ξημέρωσε βαμμένη κόκκινη...

"Οργή και θρήνος πνίγουν τη Λωρίδα της Γάζας μετά την πρωτοφανούς έκτασης ισραηλινή επίθεση με απολογισμό 230 νεκρούς και περισσότερους από 600 τραυματίες. Οι αεροπορικές επιδρομές συνεχίζονται και το Ισραήλ εκτοξεύει απειλές ακόμα και για χερσαία επίθεση για την εξουδετέρωση της Χαμάς, η οποία καλεί σε νέα Ιντιφάντα. «Βράζει» ο αραβικός κόσμος.
Ισραηλινά πολεμικά αεροσκάφη έριξαν το Σάββατο στη Γάζα βόμβες άνω των 100 τόνων προκαλώντας πανικό, σύγχυση και όρκους εκδίκησης. Εξαπολύθηκαν συνολικά 100 επιδρομές, βομβαρδίστηκαν περισσότερες από 40 υποδομές του ριζοσπαστικού κινήματος της Χαμάς. Γυναίκες και παιδιά βρήκαν φρικτό θάνατο στη χειρότερη αιματοχυσία που ζει η Λωρίδα της Γάζας στην ιστορία της."
(http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=971160&lngDtrID=245)

Έτσι αποφασίσαν κάποιοι, για κάποιους άλλους.. Τούτη τη μοίρα τους ορίσαν.. τόσο απλά, τόσο αυθαίρετα, τόσο απάνθρωπα, τόσο αδίστακτα.. Κι έμεινα εγώ πάλι να αναρωτιέμαι για όλη αυτή τη φρίκη που δεν έχει τελειωμό..
Όπως γράφει και το Γιωτάκι σήμερα: "και επι γης ειρηνη¨ Σαν ανεκδοτο μου ακουγεται..