Αγίου Γαβριήλ του δια Χριστόν Σαλού

 

"-Είναι μεγάλη η χάρη να ταΐζεις τα πουλιά. Ίσως μετά να μάθεις και τη γλώσσα τους, μας έλεγε ο π.Γαβριήλ  [...]

-Αυτός είναι σπίνος, αυτή σουσουράδα, αυτός σπουργίτης. Τόσο αγαπάνε αυτό το μέρος, που με τη χάρη του Θεού δεν φεύγουν. Το χειμώνα με επισκέπτονται και σταροκόρακες και καρακάξες και μου μιλάνε για χίλια δυο πράγματα και μου διηγούνται τί γίνεται στο χώρο τους. Δε με πιστεύετε; 

Όταν έμπαινε ο χειμώνας, φρόντιζε και τάιζε διάφορα ζώα και πουλιά. Άλλη φορά που κάποιος, βγαίνοντας από τον ναό, έδιωξε ένα σκυλί πετώντας του μια πέτρα, ο π.Γαβριήλ στεναχωρήθηκε και του είπε θλιμμένος:

-Καλύτερα θα ήταν να μην ήσαστε στη Λειτουργία.[...]

Τέτοια ήταν η αγάπη του αγίου για όλη την κτίση, που αν κάποιος πατούσε ακόμη και το χορτάρι χωρίς λόγο, τον επιτιμούσε αυστηρά: 

-Εσύ έδωσες ζωή σε αυτά τα χορτάρια; Μπορείς να τα δημιουργήσεις; Αν δεν είναι απαραίτητο, γιατί χαλάς αυτά που μας έδωσε ο Κύριος; [...]"

"-Για να κάνεις μια καλοσύνη χρειάζεται σοφία. Καλός δεν είναι εκείνος που κάνει το καλό, αλλά εκείνος που δε μπορεί να κάνει το κακό. [...]

Όταν δεν έβλεπε στον άνθρωπο αγάπη, η καρδιά του πονούσε και παραπονιόταν:

-Εκεί που δεν υπάρχει η αγάπη βρίσκεται η κόλαση. Ο Κύριος σου δείχνει τη δυστυχία του άλλου για να δει πώς θα αντιδράσεις. Θα προσευχηθείς για τον πλησίον σου; Θα τον βοηθήσεις; Και με αυτόν τον τρόπο σε καλεί να εκπαιδεύεσαι στην αγάπη και να την καλλιεργείς. [...]

-[...] Ο ίδιος ο τρισυπόστατος Θεός είναι αγάπη. [...] γνωρίζοντας ο Θεός πόσο μεγάλη χαρά φέρνει αυτή η αγάπη , δημιούργησε τον άνθρωπο κι όλη την κτίση γύρω του. Για να χαίρονται. Και δεν ήθελε να τον αγαπούν με το ζόρι. Γι'αυτό έδωσε την ελευθερία στους αγγέλους και στους ανθρώπους. Οι άγγελοι, πιο δυνατοί από τους ανθρώπους, ρωτήθηκαν ευθέως από τον Κύριο αν αγαπούν ή όχι το Δημιουργό τους και τους έδωσε την ευκαιρία να μείνουν μαζί Του για να γίνουν πιο τέλειοι. Όμως ο άνθρωπος ήταν πιο αδύναμος. Κι ο Θεός, φύτεψε στον Παράδεισο, εκτός από το δέντρο της ζωής και το δέντρο της επιλογής του καλού από το κακό, για να μάθουν την αγάπη. Όταν ο Αδάμ θα δυνάμωνε στην αγάπη, τότε θα του έδινε και τον απαγορευμένο καρπό και δε θα αμάρτανε. Σαν τους αγίους Αγγέλους, που γνωρίζουν τί είναι καλό και τί κακό, οι οποίοι δυνάμωσαν τόσο στην αγάπη και στην καλοσύνη, ώστε να μη μπορούν να κάνουν κακό. Αλλά κι ο κακός, τόσο παγιώθηκε στην κακία, που δε μπορεί να κάνει το καλό."

"-[...] Ο Θεός, όταν θέλει να καταδικάσει μια χώρα, αποστρέφει το βλέμμα Του από αυτήν. Κόλαση είναι η απομάκρυνση από το Θεό. Κι απ'αυτό το μέρος έχει αποστρέψει το πρόσωπό Του. Εκεί τα βάσανα δε θα έχουν τέλος. Όταν πεθαίνει ο άνθρωπος απομακρύνεται από εμάς σωματικά. Και αυτό μας στεναχωρεί. Όμως πόσο φοβερότερο είναι να απομακρυνθείς από το Θεό... Το κακό δεν το δημιούργησε ο Θεός. Γιατί το κακό δεν είναι αυθύπαρκτο. Το κακό είναι η απώλεια της καλοσύνης! Ο Σατανάς ήταν πρώτα φορέας του φωτός, δημιουργημένος με καλοσύνη, αλλά όταν περιφρόνησε την καλοσύνη τη μετέτρεψε σε κακό. Και ο Θεός τον εξόρισε από τον Ουρανό για να εγείρει σε αυτόν τη μετάνοια. Αν ο Αδάμ κι η Εύα είχαν μετανοήσει, ο Θεός θα τους άφηνε στην Εδέμ. Γι'αυτό είπε στον Αδάμ: "Αδάμ, πού είσαι;" Επιζητούσε τη μετάνοιά του για να τον αφήσει στον Κήπο της Εδέμ!"

"-... Αν συναντήσεις έναν φονιά ή μια πόρνη ή έναν μεθύστακα, μην τον κατηγορήσεις. Είναι πλάσματα του Θεού των οποίων τα λουριά τα έχει αφήσει ο Κύριος. Έτσι καλούνται να βρουν οι ίδιοι, μόνοι τους, τον σωστό το δρόμο με μετάνοια. Το δικό σου όμως λουρί το κρατάει ο Κύριος και, αν το αφήσει, εσύ θα περιπέσεις σε χειρότερη κατάσταση και θα καταστραφείς. Ο Κύριος ελέησε την πόρνη και τον ληστή. Η Μαρία η Αιγυπτία ήταν μια πόρνη. Αλλά με τη χάρη του Θεού, την ακραία άσκηση στην έρημο, την νηστεία και την αδιάλειπτη προσευχή νέκρωσε τα πάθη της και αξιώθηκε της Βασιλείας των Ουρανών.[...]

-Πώς τολμάς; Κοίταξε τα γόνατά μου! Δε βλέπεις πόσο πληγωμένα είναι, που μέρα νύχτα προσεύχομαι γι'αυτόν; Όσα τον κατηγορείς τα λες από αγάπη; Εγώ όμως έχω το δικαίωμα, κι αν είναι απαραίτητο θα το πω εγώ! Γιατί πέφτει ο άνθρωπος; Για να σηκωθεί. Αν δεν υπάρχει πτώση, δε θα υπάρξει και έγερση. Αν δεν πονέσει ποτέ ο άνθρωπος, θα πει: "Τί τον θέλω τον Θεό;". Μ'αυτόν τον τρόπο ο Κύριος επιτρέπει στο πλάσμα Του να Τον προσεγγίσει περισσότερο και να επιστρέψει κοντά Του. Κι αν ο Κύριος επιτρέπει την πτώση, εσύ, που κατηγορείς τον άνθρωπο, κατηγορείς τον ίδιο το Θεό που επέτρεψε να περιέλθει αυτός ο άνθρωπος σε μια τέτοια κατάσταση. Αν αυτός ο άνθρωπος που αμάρτησε, κι εσύ τον κατέκρινες, το βράδυ έκλαψε κι μετάνιωσε για το σφάλμα του, ο Κύριος θα σου πει: "Εγώ τον συγχώρεσα! Εσύ το είδες αυτό;"."

"-Μερικές φορές ο άνθρωπος κάνει στον εαυτό του τέτοιο κακό, που ούτε ο εχθρός του δεν είχε σκεφτεί να του κάνει. Παραξενεύεται ακόμη κι ο ίδιος ο Πονηρός."

2α Νοεμβρίου: μνήμη Οσίου Γαβριήλ του δια Χριστόν Σαλού

* αποσπάσματα από το βιβλίο: "Ο Άγιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν Σαλός και Ομολογητής (1929-1995)", Μαλχάζι Τζινόρια (μετάφραση: Νάνα Μερκβιλάτζε)